مقاله اصیل


مقایسه پیامد دو روش مراجعه به بیمارستان در بیماران مبتلا به سکته حاد قلبی؛ یک مطالعه مقطعی

مهران کاظمی, دانیال حبیبی, یزدان قندی, فریماه شیرانی, شهلا ابوالحسنی, سید پیام شریعت پناهی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e2
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.32869

مقدمه: شیوع سکته حاد قلبی در جوامع شهری به سرعت رو به افزایش است و ضرورت انجام اقدامات به موقع و مناسب احساس می‌شود. عملکرد اورژانس پیش بیمارستانی می‌تواند یک راهکار در واکنش سریع به این مسئله باشد. لذا هدف از انجام این مطالعه بررسی و مقایسه پیامد دو روش مراجعه به بیمارستان در بیماران مبتلا به سکته حاد قلبی می باشد.


روش اجرا: تحقیق حاضر به صورت مقطعی بر روی بیمارانی با تشخیص سکته قلبی در دو گروه تماس گیرنده با اورژانس 115 و مراجعه کننده حضوری، از ابتدای سال 1397 تا پایان شهریور 1398 در مرکز آموزشی درمانی قلب شهید چمران اصفهان انجام شده است. پس از ثبت اطلاعات پرونده‌های بیماران، به منظور مقایسه دو شیوه اعزام به بیمارستان از آزمون‌های آماری کای اسکوئر و تی مستقل استفاده شده است.


 یافته‌ها: پرونده 281 بیمار بررسی شد. بیش از 80 درصد مبتلایان مرد بودند. در بین این افراد تنها 21 نفر (5/7 درصد) فوت کره بودند که بیشتر آن‌ها (17 نفر) در گروه مراجعه حضوری بودند که از نظر آماری تفاوت معنی‌دار بود (002/0=p). علاوه براین، متغیرهای ارزیابی اولیه (044/0=p)، بیماری فشار خون (039/0=p)، کراتینین (010/0=p) و فشار خون سیستولیک (031/0=p) در دو گروه اعزام با 115 و حضوری تفاوت داشته‌اند.


نتیجه‌گیری: وجود ارتباط بین تعداد فوتی‌ها و نوع اعزام، گواه تاثیر خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در جلوگیری از عوارض ناگواری بعدی می‌باشد. بر اين اساس شايد بتوان گفـت نحـوه انتقـال بـه بيمارسـتان و نوع خدمت پيش بيمارسـتاني ارائه شده به بيمـار  موثر و مهم است.


 

وضعیت تعیین تکلیف بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس قبل و بعد از استقرار طب اورژانس؛ یک مطالعه مقایسه ای

ذبیح الله محقق, صبا عابدزاده, رزیتا خاتمیان اسکویی, مولود فوگردی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e3
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.32490

مقدمه: ضرورت وجود تربیت پزشکان متخصص اورژانس در اواسط قرن20 در پاسخ به افزایش انتظارات مردمی برای دسترسی شبانه روزی به مراقبت‌های پزشکی کیفی و تخصصی احساس شد. این مطالعه با هدف مقايسه وضعیت تعیین تکلیف بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس امام رضا (ع) شهر بیرجند قبل و بعد از استقرار طب اورژانس صورت پذیرفته است.


روش‌ کار: در این مطالعه مقایسه ای تعداد 800  بیمار بستری شده در اورژانس بیمارستان امام رضا (ع) بیرجند در 6 ماهه اول سال 1390 (قبل از استقرار طب اورژانس) و 6 ماهه اول سال 1396 (بعد از استقرار طب اورژانس) از جهت وضعیت تعیین تکلیف مورد مقایسه قرار گرفتند. اطلاعات بیماران (شامل اطلاعات دموگرافیک، علت مراجعه، مدت زمان بستری و تعیین تکلیف بیماران، ترخیص یا ارجاع بیماران)  از پرونده کاغذی یا سیستم HIS بیمارستان جمع‌آوری شد. داده‌ها پس از جمع‌آوری وارد نرم‌افزار SPSS نسخه 16 شده و از آزمون من‌ویتنی و کای اسکوئر در سطح معناداری برابر با 0.05 استفاده شد.


یافته‌ها: میانگین مدت زمان تعیین تکلیف بیماران قبل و پس از استقرار متخصصین طب اورژانس از 73/222 ± 1/343 به 33/174 ± 19/200 دقیقه به طور معناداری کاهش یافت (P<0.001). توزیع فراوانی ترخیص با رضایت شخصی، تعیین تکلیف بیماران زیر 6 ساعت و 12 ساعت بین دو بازه زمانی با یکدیگر اختلاف معناداری داشت (P<0.05). توزیع فراوانی بیماران ارجاع شده به سایر مراکز درمانی و ارجاع شده به سایر بخش‌ها بین دوبازه زمانی مورد بررسی با یکدیگر اختلاف معناداری نداشت (P>0.05).


نتیجه‌گیری: حضور متخصصین طب اورژانس به عنوان یک الگوی موفق در نظام سلامت منجر به افزایش سرعت، کیفیت و دقت در ارائه خدمات به بیماران بستری در بخش اورژانس شد.

تطابق یافته‌های معاینه بالینی و گرافی ساده‌ لگن در بیماران ترومایی مراجعه کننده به بخش اورژانس؛ یک مطالعه دقت تشخیصی

عبدالرحیم صانعی, سید مهدی پورافضلی, هادی رئیسی, فرحناز چیره

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e4
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33436

مقدمه: با توجه به حجم بالای بیماران تروما، میزان درخواست گرافی‌لگن برای این بیماران بسیار بالاست که این امر باعث تحمیل هزینه و عوارض بر سیستم بهداشت درمان و بیمار می‌شود. این مطالعه با هدف ارزیابی دقت یافته‌های معاینه بالینی لگن در تعیین بیماران ترومایی نیازمند به انجام گرافی ساده لگن صورت پذیرفت.


روش کار: در این مطالعه مقطعی آینده نگر کلیه بیماران مولتیپل ترومایی مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان کاشانی شهرکرد طی مرداد تا شهریور 1399 که تحت گرافی ساده‌لگن قرار گرفته بودند وارد مطالعه شدند. یافته‌های معاینه بالینی برای تمامی بیماران ثبت گردید و میزان دقت این یافته‌ها در تعیین نیاز به انجام گرافی لگن ارزیابی شد.


نتایج: 131 بیمار با میانگین سنی 96/22±18/34سال مورد مطالعه قرار‌گرفتند (6/75 درصد مرد).  124نفر(6/94 درصد)  گرافی نرمال و 7 نفر(4/5 درصد)  گرافی غیرنرمال داشته‌اند. دو گروه از نظر سن (993/0 = p) ، جنس (679/0 = p) ، وزن (953/0 = p) ، فشارخون (848/0 = p) ، ضربان‌قلب در دقیقه (907/0 = p) ، تعداد تنفس در دقیقه (996/0 = p) ، سطح هوشیاری (00/1 = p)  و مکانیسم تروما (996/0 = p)  در شرایط یکسانی قرار داشتند. حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری‌مثبت و منفی، راستی‌آزمایی‌مثبت و منفی و در نهایت دقت معاینه بالینی‌لگن بیماران ترومایی در تعیین نیاز به انجام گرافی ساده لگن به ترتیب معادل 100%، 03/79%، 82/98%، 100%، 77/4، 0 و 87/98% بود.


نتیجه‌گیری:


برطبق نتایج مطالعه‌ حاضر در صورتی‌که بیمار حداقل یکی از هشت معیار بالینی را داشته ‌باشد، تشخیص شکستگی‌لگن برای وی لحاظ شد که نشان‌داد این معیار کلی می‌تواند به سادگی با حساسیت 100% در شناسایی تمام موارد شکستگی موفق باشد و به راحتی می‌توان بیش از 70% از این بیماران را تحت گرافی لگن قرار نداد.

تاثیر طول مدت اقامت در بخش اورژانس بر پیامد بیمارستانی بیماران بدحال: یک مطالعه توصیفی-تحلیلی

الهام بدیهی, سارا قهرمان زاده انیق, علی جنتی, امیر غفارزاد, هانیه ابراهیمی بختور, فرزاد رحمانی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e8
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33259

مقدمه: بخش اورژانس یکی از مهم ترین بخش های بیمارستان است که عملکرد آن تاثیر فراوانی بر کارکرد سایر بخش ها و رضایت مندی بیماران دارد. هدف این مطالعه تعیین تاثیر طول مدت اقامت بیماران بدحال در بخش اورژانس بر پیامد بیمارستانی آنها می باشد.


روش کار: در یک مطالعه توصیفی تحلیلی تعداد 450 بیمار بدحال مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان سینا و امام رضا (ع) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تبریز در فاصله زمانی آذر 1398تا مهر 1399 وارد مطالعه شدند. بیماران براساس مدت زمان لازم برای خروج از بخش اورژانس تا زمان ترخیص نهایی از بیمارستان پیگیری شدند. پیامد نهایی آنها ثبت گردید. داده ها جمع آوری و توسط نرم افزار آماری SPSS نسخه17 تحلیل شدند و پیامد نهایی بیماران با مدت اقامت در بخش اورژانس مقایسه شد.


یافته ها: در این مطالعه 450 بیمار بدحال وارد مطالعه شدند. میانه مدت زمان حضور در اورژانس در بیماران شرکت کننده 3 ساعت و میانه طول مدت بستری بیماران شرکت کننده 6 روز بود. از بین بیماران مورد بررسی، 100 بیمار (22/%22) فوت شدند. ارتباط معنا داری بین فوت بیماران و طول مدت اقامت آنان در بخش اورژانس وجود نداشت (05/0˂P).


نتیجه گیری: بر اساس نتایج ارتباط آماری معناداری بین طول مدت اقامت در بخش اورژانس و پیامد بیمارستانی بیماران بدحال وجود نداشت؛ که می توان چنین نتیجه گیری کرد که زمان خروج از بخش اورژانس مناسب بوده و یا اقدامات درمانی مورد نیاز بیماران بدحال با همان کیفیت بخش های ویژه در اورژانس هم انجام می گیرد.

بررسی استفاده از سیستمI-PASS در بهبود فرآیند تحویل بیماران در زمان تغییر شیفت بین دستیاران طب اورژانس دانشگاه علوم پزشکی مازندران

زهرا یحیی پور, فاطمه جهانیان, محمد حسینی نژاد, تورج اسدی, سید حسین منتظر, معصومه پاشائی گرامی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e10
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.32596

مقدمه:بخش اورژانس یکی از مهمترین بخش های مراکزآموزشی و درمانی می باشد كه علیرغم ازدحام بیماران باید خدمات فوری و حیاتی را در کوتاه ترین زمان ممکن با بهره وری بالا به بیماران مختلف ارائه نماید. بنابراین استفاده از روش استاندارد در انتقال این اطلاعات بین دستیاران طب اورژانس ضروری است.


روش کار: این مطالعه، از نوع مطالعه مداخله ای نیمه تجربی (Quasi-Experimental) است که به روش پیمایشی- تحلیلی در طی سال های (99 – 1398) در طی سه فازکلی اجراء و تکمیل گردید. بطوریکه در فاز نخست، اطلاعات وضعیت مرسوم فرآیند تحویل بیماران بین دستیاران طب اورژانس گردآوری شد. در فاز دوم کارگاه آموزشی مبتنی بر روش I-PASS برگزار گردید. در فاز نهائی نحوه فرآیند تحویل بیماران به روش I-PASS عملا اجراء و اطلاعات حاصله از طریق پرسشنامه محقق ساخته جمع آوری و با استفاده از روش های آماری مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت.


 یافته ها: میانگین و میانه ارزش کیفی همه متغیرهای مطالعه درحد زیاد و خیلی زیاد می باشد و یک رابطه معنادار بین شاخص های I-PASS و شاخص های بهبود فرآیند تحویل بیماران وجود دارد. به بیان دیگر، بین همه شاخص های I-PASS و همه شاخص های بهبود فرآیند تحویل بیماران بین دستیاران طب اورژانس در زمان تغییر شیفت ارتباط مستقیم وجود دارد. هدف اصلی مطالعه برآورده شده است و این مطالعه به جهت اثربخشی سیستم I-PASS جنبه نوآوری و جدید دارد.


 نتیجه گیری: استفاده از سیستم I-PASS دارای تاثیرگذاری بالا در بهبود فرآیند تحویل بیماران بین دستیاران طب اورژانس در زمان تغییر شیفت در مرکز آموزشی درمانی امام خمینی(ره) دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد. بطوریکه این میزان تاثیرگذاری در بیشتر حالت ها، بالای 70درصد است.


 

بررسی آگاهی و عملکرد کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی شهرستان شهرکرد نسبت به رعایت اصول کنترل عفونت: یک مطالعه مقطعی- تحلیلی

سلمان یداللهی, حسین صالحی, فرشاد انصاری, صادق حیدرپور

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e12
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33980

مقدمه: ارائه خدمت در اورژانس پیش بیمارستانی، همواره کارکنان را در معرض خطر ابتلا به بیماری های عفونی و گسترش عفونت در جامعه قرار می‌دهد. رعایت اصول کنترل عفونت، نقش مهمی در تداوم عملکرد این کارکنان دارد. پژوهش حاضر با هدف سنجش میزان آگاهی و عملکرد کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی شهرکرد نسبت به رعایت اصول کنترل عفونت انجام پذیرفت.


روش کار: مطالعه حاضر از نوع مقطعی- تحلیلی بوده که بر روی 100 نفر از کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی شاغل در بخش عملیات شهرستان شهرکرد انجام گرفت. نمونه‌های پژوهش به صورت در دسترس وارد مطالعه شدند. اطلاعات از طریق پرسشنامه سنجش آگاهی و عملکرد کارکنان در زمینه رعایت اصول کنترل عفونت جمع‌آوری شد. داده‌ها توسط نرم افزارSPSS  نسخه 15 تجزیه و تحلیل گردید.


یافته‌ها: میانگین سن افراد مورد پژوهش‌34/8±21/30 سال بود.‌30درصد افراد سابقه نیدل استیک داشتند. ارتباط معنی‌داری بین آگاهی و عملکرد کارکنان (05/0<p) مشاهده نشد ولی بین متغیر آگاهی با رشته تحصیلی و سطح تحصیلات ارتباط معنی دار(05/0>p) بود. میانگین نمره آگاهی نمونه‌ها در مورد اصول کنترل عفونت (25/75±16/45) در حد ضعیف بود و میانگین نمره عملکرد نمونه‌ها در حد متوسط (97/41±48/51 ) گزارش شد.


نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه، نیاز است برنامه ریزی لازم جهت ارتقای آگاهی و عملکرد کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی در مورد رعایت اصول کنترل عفونت از طریق برگزاری دوره های آموزشی ضمن خدمت و تهیه بسته های آموزشی اقدام نمایند.

مقایسه ی میزان جوش خوردگی در بیماران با شکستگی اینترتروکانتریک با گاما نیل کوتاه قفل و غیر قفل؛ یک مطالعه مقطعی

علیرضا منافی راثی, رضا توکّلی دارستانی, فرزاد عموزاده عمرانی, رضا زندی, مجتبی باروتکوب, سیّد شهاب‌الدّین وزیری, شهرام شکرانه

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e14
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.34209

مقدمه: شکستگی­های اینترتروکانتریک که از جمله شکستگی­های مرتبط با هیپ هستند به ­عنوان یک مشکل عمده­ی بهداشت و سلامت عمومی دربسیاری ازکشورها مطرح شده­اند. این مطالعه با هدف مقایسه­ی میزان جوش خوردگی در بیماران با شکستگی اینترتروکانتریک با گاما نیل کوتاه قفل و غیر قفل صورت گرفت.


روش کار: مطالعه­ی فوق از نوع مقطعی گذشته نگر می­باشد که طی سال­های 97 تا 98 انجام شد و 47 بیمار دارای شکستگی اینترتروکانتریک که به بیمارستان امام حسین مراجعه کردند، در دو گروه درمان شده با ایمپلنت گاما نیل کوتاه قفل و غیرقفل با یکدیگر مقایسه شدند و میزان جوش خوردگی استخوان، میزان یونیون جوش خورده و میزان ترمیم استخوان از طریق رادیوگرافی و 1، 3، 7 و 12 ماه پس از جراحی بررسی شد.


نتایج: در بررسی فوق 6/68% از بیماران در گروه درمان با گاما نیل قفل و 4/31% در گروه درمان با گاما نیل غیر قفل قرار گرفتند. میانگین مدت زمان جوش خوردگی در بیماران گروه درمان با گاما نیل قفل 5/4 ماه و در بیماران گروه درمان با گاما نیل غیر قفل 5/5 ماه به دست آمد. در گروه بیماران درمان شده با گاما نیل غیر قفل، درمان 5/28% از بیماران با شکست رو به رو شد و در مقابل در گروه درمان با گاما نیل قفل شده، درمان در 5/12% از بیماران شکست خورد. همچنین میانگین اسکور هریس هیپ پس از عمل جراحی در گروه درمان شده با روش گاما نیل قفل به طور معنی داری بالاتر از گروه درمان شده با روش گاما نیل بدون قفل بوده است (002/0 = P).


نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر به نظر می رسد روش درمانی با گاما نیل کوتاه قفل روش مناسب­تری در مقایسه با درمان با گاما نیل غیرقفل می­باشد.

بررسی آمادگی اورژانس بیمارستان خاتم الانبیا (ص) زاهدان برای مقابله با کووید ۱۹ در سال 1399: یک مطالعه توصیفی-تحلیلی

علی عبدالرزاق نژاد , مریم ضیایی, سیدمحمدهاشمی شهری هاشمی شهری, ندا سارانی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e15
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33923

مقدمه : بیمارستان‌ها نقش مهمی در مدیریت بحران در جامعه دارند. از زمان شیوع بیماری کووید-19، آمادگی بیمارستان برای استمرار خدمات درمانی در بحران کووید-19 مورد توجه قرار گرفت. مطالعه حاضر با هدف بررسی آمادگی اورژانس بیمارستان خاتم الانبیا (ص) زاهدان برای مقابله با کووید ۱۹ در سال 1399انجام شد.


روش کار:  این مطالعه بر روی تمامی پرسنل اورژانس بیمارستان خاتم الانبیا (ص) زاهدان به تعداد 100 نفر انجام شد. روش نمونه گیری به صورت تصادفی بود و برای جمع آوری اطلاعات از دو پرسشنامه ی آمادگی روانشناختی برای مقابله با کووید19و پرسشنامه متغیر های اپیدمیولوژیک و بالینی (میزان مقابله با کرونا) استفاده شد. داده ها پس از جمع آوری با بهره‌گيري از نرم افزار SPSS نسخه 26 تجزیه تحلیل شد. جهت ارتباط یابی بین متغیر های مطالعه از آزمون پیرسون استفاده گردید. مقادیر 05/0>p-value به عنوان سطح معنی دار در نظر گرفته شد.


یافته ها : از سه مولفه ی روانشناختی پرسشنامه ی آمادگی شناختی در مقابله با کرونا (بعد رفتاری، شناختی و هیجانی) و همچنین نمره ی کل آن با نمره ی کل پرسشنامه متغیر های اپیدمیولوژیک و بالینی (میزان مقابله با کرونا) همبستگی معنادار مثبت وجود دارد.


نتيجه گيري: براساس نتایج مطالعه حاضر، مولفه های روانشناختی ارتباط معناداری با میزان مقابله با کرونا در میان پرسنل اورژانس بیمارستانی دارند. همچنین مشخص شد که آمادگی روانشناختی کادر درمان اورژانس بیمارستان خاتم الانبیا (ص) زاهدان، در مقابله با کووید 19، در سطح قابل قبولی است. با توجه به نوظهور بودن کووید 19، اهمیت شناخت فاکتور های موثر در مقابله با این بیماری در کادر درمان و کمبود مطالعات در این زمینه، انجام مطالعات بیشتر در سایر مراکز درمانی کشور توصیه می شود.

فراوانی آسیب مولتی ارگان در مبتلایان به کوید – 19؛ یک مطالعه مقطعی

سحر میربها, محمد مهدی فروزانفر, سعید صفری, بهروز هاشمی, آنیا جعفری, عاطفه کاوه

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e16
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.34679

مقدمه: شیوع در حال رشد کرونا ویروس نوین- 2019 سلامت عمومی جهان را به چالش کشیده و منجر به ترس بیمارگونه ای از مبتلا شدن به آن در افراد مختلف شده است. آسیب به ارگان های مختلف بدن و آسیب ارگانی در اثر ابتلا به این ویروس در مطالعات مختلف گزارش شده است. مطالعه حاضر به هدف بررسی توزیع فراوانی آسیب مولتی ارگان در بیماران قطعی ابتلا به کووید 19 بستری شده در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام شده است.


روش کار: یک مطالعه توصیفی – مقطعی بر روی 600 بیمار مبتلا به کووید-19 بر اساس تست تشخیصی RT_PCR و یافته های حاصل از سی تی اسکن ریه بیماران مراجعه کننده به بیمارستان های شهدای تجریش و امام حسین(ع) به روش نمونه گیری آسان و در دسترس انجام شده است. داده ها با استفاده از چک لیست محقق ساخته جمع آوری شده است. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار 26 SPSS و روش های آماری توصیفی – تطبیقی، کای اسکوئر و T مستقل استفاده شده است.


یافته ها: 600 بیمار با میانگین سنی 78/17 ± 26/60 سال مورد بررسی قرار گرفتند (5/58 درصد مرد). 2/24 درصد بیماران دچار آسیب مولتی ارگان شده بودند. بین جنسیت با آسیب های مولتی ارگان ارتباط آماری معنادار وجود نداشت) 419/0(p =  در حالی که بین میانگین سن)001/0 (p =، یافته پاتولوژیک ریه)004/0(p = ، اینتوبه) 001/0(p ≤ ، و سابقه بیماری با آسیب های مولتی ارگان) 019/0 (p =  ارتباط آماری معناداری وجود داشت.


نتیجه گیری: آسیب های مولتی ارگان در بیماران مبتلا به کووید - 19 نسبتا شایع می باشد و با سن، بیماری های زمینه ای، یافته پاتولوژیک در ریه و میزان درگیری ریوی در ارتباط می باشد. بیشترین ارگان های درگیر در آسیب های مولتی ارگان شامل ریه، کبد، قلب، کلیه و سیستم انعقادی بوده است.

مقایسه تاثیر پتدین، کتورولاک و ترکیب کتورولاک – دیازپام در کاهش درد بیماران مبتلا به درد حاد کمری: یک مطالعه کارآزمایی بالینی

نوید کلانی, اسماعیل رعیت دوست, فاطمه رحمانیان, ناصر حاتمی, مهدی فروغیان

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e18
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.34928

مقدمه: کمر درد یکی از شایع ترین بیماری هایی دنیاست. حدود  65 % تا  80 % افراد در طول زندگی خود کمردرد را تجربه می کنند. کمردرد شایع ترین علت سندرم درد مزمن است که منجر به محدودیت فعالیت در افراد جوان تر از 45  سال می شود.. این مطالعه با هدف بررسی و مقایسه تاثیر پتدین، کتورولاک و ترکیب کتورولاک-دیازپام بر درد حاد ناشی از کمردرد در بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان پیمانیه در سال 1398 انجام شد.


روش کار: در اين مطالعه کارآزمايي باليني تصادفي شده دو سوکور، 90  بيمار که به علت درد حاد کمری حاد به اورژانس بیمارستان پیمانیه جهرم مراجعه کرده بودند وارد مطالعه شدند. بيماران به‌روش تصادفي ساده به سه  گروه 30 نفری(گروه اول: 50 میلی گرم  پتدین، گروه دوم  30 میلی گرم  کتورولاک و 10  میلی گرم دیازپام و گروه سوم کتورولاک به تنهایی 30 میلی گرم) تقسيم شدند. فشار خون، ضربان قلب، میزان اشباع اکسیژن خون شریانی و درد  بيماران  قبل از تزریق دارو، بلافاصله بعد از تزریق دارو  و سپس در دقایق 5 ، 10 ،20 و 60 و 90  اندازه گيري و ثبت شد. شدت درد با مقياس سنجش درد( VAS) اندازه گيري و بررسی شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 21 و با استفاده از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی صورت گرفت.


یافته ها: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که میانگین کاهش درد در گروه دریافت کننده پتدین به ترتیب در دقایق10(P=0.006)، 20(P=0.001)، 60(P=0.001) و 90 دقیقه بعد از تزریق(P=0.001) به شکل معنی داری از گروه های کتورولاک و ترکیب کتورولاک و دیازپام بیشتر بود.


نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که داروی پتدین بر کاهش درد حاد کمری از ترکیب کتورولاک-دیازپام و کتورولاک بیشتر است. بنظر می رسد استفاده از داروی پتدین در این بیماران جایگزین مناسبی نسبت به سایر داروها در کنترل درد در بیماران مبتلا به کمر درد حاد مراجعه کننده به اورژانس باشد.

بررسی وضعیت انتقال درون بیمارستانی بیماران ترومایی اورژانس؛ یک مطالعه مقطعی

جلیل عظیمیان, مهدی رنجبران, رقیه عسگری

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e20
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.34773

مقدمه: بیماران ترومایی، عمده ترین مراجعه کننده گان اورژانس، جهت انتقال درون بیمارستانی را تشکیل می دهند که در معرض طیف وسیعی از عوارض قرار دارند. این مطالعه به منظور بررسی وضعیت انتقال درون بیمارستانی بیماران ترومایی انجام شده است.


روش کار : مطالعه مقطعی حاضر در بیمارستان الغدیر ابهر، از سال 1398 تا سال 1399، بر روی 216 بیمار ترومایی بزرگسال، سطح 1 ، 2 و 3 اورژانس که نیاز به انجام اقدامات تشخیصی درمانی یا انتقال به سایر بخش ها داشتند، در سه مرحله قبل، حین و بعد از انتقال ، انجام و نتایج و عوارض انتقال این سه مرحله، باهم مقایسه شده است.


یافته ها: در این مطالعه216 بیمار با میانگین سنی 3/70 ± 9/18، مورد بررسی قرار گرفت. بیشترین بیماران پذیرش شده مرد (1/74٪) ، با مراجعه اورژانسی (3/83٪) و به دنبال تصادف (1/68٪) بودند. بیشتر انتقال ها با هدف تشخیصی (9/57٪) و در سطح2تریاژ (4/69٪) انجام گرفته بود. نمره کیفیت انتقال مرحله قبل انتقال99/93٪، حین 65/ 84 ٪و بعد از انتقال02/91٪ محاسبه شد. عوارض در 36/14٪ از انتقال ها مشاهده شد که شامل افت یا افزایش فشارخون ، افت فشار اکسیژن خون شریانی و هیپوترمی بود . همچنین بیشترین خطاهای رخ در مرحله حین انتقال اتفاق افتاده و مربوط به عدم استفاده از مانیتورینگ (1/٪18)، پالس اکسی متری (6/17٪) و عدم کنترل خط وریدی محیطی (9/13٪) بوده است و خطاهای رخ داده، مرحله قبل از انتقال شامل عدم استفاده از پالس اکسی متری، مانیتورینگ و ماسک صورت (9/1٪) و خطاهای مرحله بعد از انتقال شامل عدم کنترل سند فولی و سوند بینی ـ معدی (5/0٪) گزارش شده است.


نتیجه گیری: یافته های مطالعه نشان داد که میزان بروز حوادث ناگوار، به ویژه در حین انتقال، بالا است. این مهم می تواند در تحلیل علل خطاها و برنامه ریزی درجهت افزایش سطح ایمنی بیماران مورد استفاده قرار گیرد . شناسایی و مدیریت عوامل خطر در فرایند انتقال، ایمنی بیماران را تامین می نماید.

بررسی میزان اطلاعات پرسنل بیمارستان امام خمینی (ره) جیرفت و ارزیابی آمادگی آنها درهنگام بروز بحران

احسان گروهی ساردو, یاسین سهرنی, سارا پیش بین, الهه سالارپور, حسین رفیعی, شبیر رستمی ابوسعیدی, رسول رئیسی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e21
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.35294

مقدمه: بروز بحران های مختلف در کشور ما غیرقابل انکار است و بيمارستان ها از جمله سازمان هایی هستند که مستقيما تحت تاثير اين بحران ها قرار مي گيرند. این مطالعه با هدف بررسی ميزان اطلاعات پرسنل بیمارستان امام خمینی(ره) جیرفت و ارزیابی آمادگی آنها درهنگام بروز بحران درسال 1399 انجام شد.


روش کار: اين پژوهش به صورت  مقطعي- توصيفي صورت گرفت. جهت نمونه گيري از روش سرشماري استفاده شد و كليه پرسنل شاغل در بخش اورژانس بيمارستان امام خمینی (ره) جیرفت وارد مطالعه شدند. در اين پژوهش جهت جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته" آمادگي مقابله با بلايا"  كه مشتمل برسه بخش مي باشد، استفاده گردید. داده های جمع آوری شد و پس از کدبندی و ورود داده ها با نرم افزار آماری SPSS و آزمون های آماری توصیفی وتحلیلی تجزیه و تحلیل شد.


یافته ها: 63 نفر از پرسنل شاغل بیمارستان امام خمینی جیرفت وارد مطالعه شدند. میانگین سنی پرسنل بیمارستان امام خمینی 07/2± 3/47 سال می باشد. حداقل سن شرکت کنندگان 22 سال و حداکثر 59 سال بود. بیشتر پرسنل شرکت کننده در این مطالعه زن (41 نفر و 1/65 %) بودند. بیشتر پرسنل دارای مدرک تحصیلی لیسانس بودند. بین سطح آگاهی و سطح آمادگی با سن، جنس، مدرک تحصیلی،سابقه کارپرسنل تفاوت معنی دار آماری مشاهده نشد (P_Value>0.05). بین سطح آگاهی پرسنل با شرکت در دوره های آموزشی مقابله با بحران تفاوت معنی دار آماری وجود دارد (P_value=0.002) بین سطح آمادگی با شرکت در مانورهای وقوع بحران تفاوت معنی دار آماری وجود دارد (P_Value=0.04) بین سطح آگاهی با عضویت در کمیته بحران تفاوت معنی دار آماری مشاهده شد (P_Value=0.05) بین سطح آگاهی و آمادگی با ارسال مصوبات کمیته بحران به بخش ها تفاوت معنی دار آماری وجود دارد.


نتیجه گیری: از آنجا كه ارتقاء آگاهي پرسنل شاغل در مراكز بهداشتي درماني جهت اداره بحران هايي كه بصورت غيرمترقبه اتفاق مي افتد بسيار مهم است، پيگيري و گسترش فعاليت هاي كميته بحران و آموزش و  اطلاع رساني دقيق تر در اين زمينه ضروري به نظر مي رسد.

يافته هاي الكتروكارديوگرافي مرتبط با ايسكمي ميوكارد در بيماران با علايم غير قلبي مراجعه كننده به اورژانس نمازي در سال 1397

حدید همراه, راضیه کاظم پور, راضیه السادات موسوی رکن آبادی, مهرداد شریفی, سید محمودرضا سجادی, رباب صادق

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e23
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.35146

مقدمه: ایسکمی میوکاردی خاموش بعنوان وجود شواهد عینی از ایسکمی قلبی در غیاب ناراحتی قفسه سینه یا یکی از علائم معادل آنژين تعریف میشود. هدف مطالعه حاضر، بررسی یافته های الکتروکاردیوگرافی (ECG) مرتبط با ایسکمی قلبی در بیماران غیرقلبی مشکوک به ایسکمی میوکاردی خاموش مراجعه کننده به اورژانس بود.


روش کار: مطالعه حاضر به صورت یک مطالعه مقطعی گذشته نگر (فروردین تا اسفند 1397) بر روی بیماران بزرگسال با شکایت غیرقلبی مراجعه کننده به اورژانس نمازی شیراز، در جنوب ایران با سطح ۱ و ۲ تریاژ و شک به ایسکمی میوکاردی خاموش انجام گرفت که برای ایشان ECG و دو نوبت تست تروپونین پس از ورود به اورژانس، انجام شده باشد.  بیماران ترومایی، سطح تریاژ 3-5، بیماران با درد قفسه سینه تیپیک، و بیماران با تشخیصST-Elevation Myocardial Infarction (STEMI) از مطالعه خارج شدند.داده های دموگرافیک، نتیجه دو نوبت آزمایش تروپونین و یافته های مرتبط با ایسکمی قلبی در ECG شامل ST depression و T inversion بررسی شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار spss نسخه 16 و آزمون های آماری توصیفی و استنباطی انجام شد. یافته ها: در مجموع، 180 بیمار وارد مطالعه شدند. میانگین سن بیماران 01/15± 3/69 سال بود. 92 بیمار (1/51%) مرد بودند.ST depression  و T inversion بترتیب در ECG 90 (50%) و 88 (9/48%) بیمار یافت شد. وجود یکی از یافته های ST depression یا T inversion در 168 (3/93%) بیمار مشاهده گردید. بین میانگین سنی، جنسیت و علت مراجعه با داشتن ST depression یا T inversion ارتباط معنادار آماری دیده نشد. آزمایش مثبت تروپونین در هر دو مرحله در 23 (8/12%) و آزمایش هر دو مرحله منفی در 4/59% بیماران مشاهده گردید. بین داشتن حداقل یک نوبت تروپونین مثبت و داشتن یافته های ST depression و T inversion ارتباط معنادار آماری وجود نداشت (بترتیب P-value برابر با 56/0 و 9/0).


نتیجه گیری: ST depression و T inversion در ECG نیمی از بیماران وجود داشت. آزمایش تروپونین دو نوبت مثبت و دو نوبت منفی به ترتیب در 8/12% و 4/59% بیماران مشاهده شد. این یافته بیانگر آن است که تطبیق یافته های ECG و آزمایش تروپونین چند مرحله ای در تشخیص نهایی ایسکمی قلبی از اهمیت بالایی برخوردار می باشد، اما تغيیرات ECG در بيماران با شكايت غيرقلبي حتما نشانگر انفاركتوس قلبي نيست.

مقاله مروری


پیامد بالینی بدنبال آسیب تروماتیک مغز: بررسی مدل های پیش گویی عملی و ارزش آن ها بصورت مرور روایتی

علی عبدالرزاق نژاد, محمد صفدری, مریم ضیائی, علی رجب پور صنعتی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e5
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.32736

مقدمه: آسیب تروماتیک مغز (TBI) یکی از علل اصلی موربیدیتی و مورتالیتی  در جهان است  که می تواند اثرات دراز مدتی بر روی عملکرد شناختی، فیزیکی، فیزیولوژیک، خانواده و مراقبین بیماران مبتلا داشته باشد. پیش آگهی TBI تحت تاثیر فاکتورهای مختلف متغیر است و شناسایی فاکتورهای موثر در پیش آگهی TBI می تواند نقش مهمی در مدیریت بیماران مبتلا به این بیماری داشته باشد. لذا این مطالعه با هدف بررسی مدل های عملی در تعیین  پیامد بالینی TBI طراحی و انجام شده است.


روش کار: این مطالعه مروری روایتی با استفاده از پایگاه های دادهشده به منظور یافتن مقالات مفید در راستای این مطالعه بررسی شد.


نتایج: در مجموع 106 مقاله بین سال های 2004 تا 2019 وارد این مطالعه شد;  از مهمترین مدل های بررسی کننده TBI مثل مدل های IMPACT و CRASH که بیماران بسیاری را مورد مطالعه قرار داده و ابزارهای نظیر GCS، SMS، GOS، GOSE، AIS، مقیاس CT مارشال، مقیاس CT روتردام و FSS که توانسته اند به تنهایی یا یه شکل ترکیبی با هم پیش اگهی نسبتا خوبی را درجهت تشخیص و درمان بیماران فراهم کنند بهمراه شرایط و علائم بالینی شامل SDH، هایپوتانسیون شریانی، هایپوترمی، هایپوکسی، زوال نورولوژیک و فاکتورهای متعدد فیزیولوژیک و پاتولوژیک مورد مطالعه قرار گفت. علاوه بر آن، برای هر مورد نقاط قوت و ضعف برای تشخیص پیش آمد بالینی در TBI بررسی شد تا شاید با استفاده از آن ها بتوان به تصمیم بالینی مناسب تری دست یافت.


بحث: با توجه به گستره وسیع مقیاس ها و ابزارهای در دسترس برای پیش بینی پیش آگهی بالینی بیماران مبتلا به TBI، انتخاب مقیاس مناسب در تخمین به موقع پیش آگهی بالینی بیمار می تواند کمک شایانی در تخصیص منابع بیمارستانی، انتخاب روش تشخیصی و درمانی مناسب داشته باشد و از میزان مورتالیتی و ناتوانی  بیماران مبتلا به TBI بکاهد.


 

تحلیل علم سنجی مجلات طب اورژانس و تروما در پایگاه داده های اسکوپوس و ISI

رضا اخوان; مهدی فروغیان; احسان بلوردی, الناز وفادار مرادی, حمید رضا ریحانی, مسعود شهابیان; نوید کلانی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e6
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33093

مقدمه: علم سنجی دانشی است که برای هدایت خوانندگان، مؤسسات دانشگاهی و محققان برای ارزیابی عینی مسیری که دانش بشری می پیماید مورد استفاده قرار می گیرد. در سال های اخیر از  شاخص های جدیدی برای رتبه دهی و اعتبار سنجی مجلات استفاده شده است. هدف از این مطالعه نیز بررسی ارتباط بین شاخص های علم سنجی جدید و متداول در مجلات حوزه طب اورژانس و تروما  بوده است.


روش کار: در مطالعه توصیفی تحلیلی حاضر مجلات تخصصی طب اورژانس در پایگاه داده اسکوپوس و ISI شناسایی شد. شاخص های هدف ما مربوط به داده های انتشار یافته از مجلات در سال 2019 بود که با استفاده از پایگاه داده های آنلاین از Clarivate Analytics ، SCOPUS ، پابمد و SJR  جمع آوری شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS  ورژن 19 و نرم افزار R انجام شد.


نتایج: در مطالعه حاضر تعداد 57 ژورنال در زمینه تخصصی طب اورژانس و تروما وارد مطالعه شدند. . از میان مجلات نمایه در اسکوپوس، تعداد 24 مورد در ISI نیز نمایه بودند. از نظر رتبه دهی مقالات در نمایه اسکوپوس، مجله Annals of Emergency Medicine به مرکزیت آمریکا که توسط انتشارات الزویر منتشر می شود، رتبه اول را به خود اختصاص داده بود. میانگین شاخص CiteScore در مجلات تخصصی طب اورژانس و تروما برابر 1.7±2.16  بود. میانگین شاخص SJR برابر 0.34±0.53 بود. میانگین h-index این مجلات برابر 28.27±34.55 بود. میانگین شاخص IF برابر 1.08±1.88 بود. میانگین شاخص Eigenfactor Score برابر 0.00501±0.0047 بود. Eigenfactor Score در مقایسه با CiteScore و SJR همبستگی بیشتری با IF و تعداد مقالات منتشر شده داشت.


نتیجه گیری: یافته های ما ممکن است به نویسندگان کمک کند تا بفهمند کدام شاخص ها بهترین ارتباط را با Total Cites یا IF دارند. نویسندگان می توانند از این اطلاعات برای تصمیم گیری در انتخاب ایندکس کتاب شناسی مناسب برای رتبه بندی مجلات هدف رشته طب اورژانس قبل از ارسال مقلات استفاده کنند.

کیفیت زندگی افراد آسیب دیده پس از حوادث جاده ای: مرور نظام مند

فرزاد رحمانی, نفیسه واحد, علی سیف فرشد

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e9
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.34127

مقدمه: پیامدهای ناشی از سوانح رانندگی یکی از عمده ترین عوامل ناخوشی جامعه است و از ابعاد مختلفی از جمله بعد روانی و پیامدهای روانشناختی مرتبط با سوانح می تواند برای خانواده ها و کل افراد جامعه مشکل ساز باشد و کیفیت زندگی افراد را دستخوش تغییر قرار دهد. این مطالعه با هدف مرور نظام مند کیفیت زندگی افراد آسیب دیده پس از حوادث جاده ای- رانندگی انجام یافت.


روش کار: در این پژوهش مرور نظام مند جهت یافتن مطالعات انجام یافته در مورد کیفیت زندگی افراد آسیب دیده پس از سوانح رانندگی، با استفاده از کلیدواژه های حوادث جاده ای، سوانح رانندگی، حوادث رانندگی و کیفیت زندگی، در پایگاه های اطلاعاتی به زبان فارسی و انگلیسی مورد جستجو قرار گرفتند.


یافته ها: از بین 850 مقاله بازیابی شده 26 مقاله تمام متن بررسی گردید و در نهایت 24 مقاله برای سنتز نهایی انتخاب و مطالعات نهایی که دارای معیارهای ورود بودند وارد جامعه آماری و بررسی شدند یافته های مطالعه نشان داد حوادث جاده ای تاثیر منفی بر کیفیت زندگی همراه با استرس، عصبانیت و اختلالات عصبی به خصوص در زیر گروه کودکان علاوه بر هزینه های تحمیل شده بر فرد، خانواده و جامعه دارد.


نتیجه گیري: حوادث جاده ای و رانندگی بر سلامت روانی، اجتماعی مردم و جامعه تأثیر منفی می گذارند. با توجه به نتایج مطالعه حاضر بایستی اقداماتی برای کاهش این حوادث و کاهش فراوانی اختلالات استرسی و مشکلات پس از سانحه در مصدومین حوادث رانندگی انجام داد.

میزان آمادگی بیمارستان های ایران در برابر حوادث و بلایا: یک مرور سیستماتیک

فاطمه رحمانیان, بیتا عباسی, احسان بلوردی, فاطمه ملکی, سید رضا حبیب زاده, فروغیان مهدی, سمانه عبیری, رضا اخوان

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e13
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.34424

مقدمه: بیمارستان ها به عنوان مهم ترین مراکز ارجاع آسیب دیدگان در زمان حوادث غیر مترقبه به شمار می روند. ایران یکی از کشورهای بلاخیز دنیا می باشد و عدم آمادگی بیمارستان ها در زمان حوادث غیر مترقبه موجب خسارت های فروانی به سیستم بهداشت و درمان کشور می شود. لذا هدف از انجام این مطالعه میزان آمادگی بیمارستان های ایران در برابر حوادث و بلایا به صورت یک مطالعه مرور سیستماتیک انجام شد.


روش کار: مطالعه حاضر یک مرور نظام مند می باشد. مطالعاتی که به زبان فارسی در مورد میزان آمادگی بیمارستان های ایران در مورد حوادث و بلایاها منتشر شده است با کلمات کلیدی "حوادث غیر مترقبه"، "بلایاها"، "آمادگی بیمارستان ها"  جستجو و با استفاده از چک لیست پریسما مورد بررسی قرار گرفت. جستجوی مقالات بدون هیچ گونه محدودیت زمانی در پایگاه داده های Google scholar، Sid، Magiran، انجام گردید.


یافته ها: از 365 مقاله مورد بررسی 32 مطالعه مورد بررسی نهایی قرار گرفت. 10 مطالعه در استان تهران، 5 مطالعه در کرمانشاه و یک مطالعه در اهواز، ایلام، مازندران، یزد، مرکزی، اصفهان، قزوین، بیرجند، تبریز، شمال ایران، جهرم، زابل، سمنان، ارومیه، شیراز، زنجان و کل ایران بود. اکثر بیمارستان های مورد بررسی آموزشی بودند. سه مطالعه در بیمارستان های نظامی و یک مطالعه بیمارستان های خصوصی را مورد بررسی قرار داده بودند. از میان مطالعات مورد بررسی؛ 20 مطالعه به صورت توصیفی مقطعی، 12 مطالعه به صورت توصیفی تحلیلی و یک مطالعه به صورت میدانی انجام شد. همچنین میزان آمادگی بیمارستان های مورد بررسی شده نشان داد که بیش از نیمی از بیمارستان های مورد بررسی آمادگی متوسط،  7  مطالعه آمادگی خوب(مطلوب) و 8  مطالعه آمادگی ضعیف(پایین) داشتند.


نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر بیانگر آن بود که در مجموع آمادگی بیمارستان های ایران در حد متوسط می باشد. بنظر می رسد تیم های بحران در بیمارستان های ایران می بایست قبل از وقوع حوادث و بلایا در حدی که اوضاع  و احوال و منابع موجود اجازه می دهد از آمادگی لازم برخوردار باشند و اطلاعات لازم را در زمینه ی مدیریت بحران فراگرفته و برنامه ریزی های لازم را انجام داده تا به هنگام وقوع بلایا تصمیم‌گیری های درست و منطقی انجام داده و نقش خود را به عنوان تیم بحران ایفا نمایند.


 

بررسی مقالات منتشر شده در زمینه طب اورژانس در ایران طی سال های 1380 تا 1397؛ یک مطالعه مروری

امین صابری نیا, رضا یعقوب پور, رزا مومنی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e17
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33911

مقدمه: ارزیابی مطالعات انجام شده در رشته تخصصی طب اورژانس و رسیدن به یک دید جامع نسبت به موقعیت کنونی پژوهش در طب اورژانس کشور می تواند الگویی برای اولویت بندی موضوعات پژوهشی با توجه به نیاز و منابع کشور در اختیار قرار دهد. مطالعه مروری حاضر با هدف بررسی مقالات منتشر شده در زمینه طب اورژانس در ایران طی یک دوره ده ساله انجام شده است.


روش کار: جهت انجام این مطالعه با استفاده از موتورهای جستجوگر مانند Google Scholar و جستجو در پایگاه های اطلاعاتی مانند Web of Science , Pubmed, Scopus, Embase, Cochrane, ISC, SID کلیه مقالات ارائه شده در رشته تخصصی طب اورژانس در ایران با استفاده از کلید واژه هایی که بر اساس مرور مقالات و متون به دست آمده فهرست شده و مقالات منتشر شده از جهت موضوع پژوهش، نوع مقاله، روش مطالعه و غیره مورد بررسی قرار گرفتند.


نتایج: تعداد مقالات انتشار یافته در رابطه با طب اورژانس در ایران تا زمان این مطالعه (1380 تا 1397) 774 مورد بود. از میان این 774 مقاله با توجه به تشابه و نیز در دسترس نبودن فایل کامل تعدادی از مقالات، پس از حذف مقالات تکراری حذف شدند و تنها 120 مقاله آنالیز گردید و اطلاعات مربوط به هر مقاله به تفکیک وارد نرم افزار اکسل گردید. آنالیز ها نشان داد تعداد پژوهش ها در دهه ی 90 رو به رشد بوده به طوری که نزدیک به 90 درصد مقالات مربوط به این بازه بوده اند. اقدامات درمانی مناسب بیشترین حوزه مورد مطالعه بود که در این میان به بیماری های قلبی بیشتر پرداخته شده بود. این مقالات در بیش از 33 نشریه داخلی و خارجی چاپ شده بودند که نشریه Emergency medicine بیشترین میزان انتشار مقاله را به خود اختصاص داده بود. متوسط شاخص مقالات عدد 0.87 بود که با وجود رشد این عدد طی سال های اخیر، میزان کمی بنظر رسید. میزان ارجاعات انجام شده مورد بررسی قرار گرفت که مقالات ایرانی طب اورژانس از ارجاعات کمی برخوردار بودند. همچنین بررسی مقالات بر طبق هرم شواهد نشان داد که مطالعات هم گروهی بیشترین مقدار را به خود اختصاص داده است.


نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که تولید مقالات توسط نویسندگان به طور پیوسته پیشرفت کرده است. با این حال، شاخص های کیفی مقالات و نویسندگان از قبیل تعداد ارجاعات پایین بوده و نیازمند توجه بیشتر است.

میزان رضایتمندی بیماران از خدمات بخش اورژانس؛ یک مرور سیستماتیک

حامد قاسملو, نیما صفا, سعید برزانده پور, روحیه فرزانه, بهرام زرمهری, نوید کلانی, سمانه عبیری, فاطمه رحمانیان

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e19
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.35162

مقدمه: امروزه رضایتمندی بیماران از نحوه ی ارائه ی خدمات درمانی در بخش اورژانس بیمارستان ها، بسیار مورد توجه قرار گرفته است. لذا این مطالعه با هدف بررسی میزان رضایتمندی بیماران از خدمات بخش اورژانس به صورت یک مطالعه مرور سیستماتیک انجام شد.


روش کار: مطالعه حاضر یک مرور نظام مند می باشد. مطالعاتی که به زبان فارسی در مورد میزان رضایتمندی از خدمات بخش اورژانس منتشر شده است با کلمات کلیدی "رضایتمندی"، "بخش اورژانس"، "خدمات بخش اورژانس"  جستجو و با استفاده از چک لیست پریسما مورد بررسی قرار گرفت. مرور مطالعات در محدوده زمانی سال 1380 تا سال 1399 در پایگاه داده های .


یافته ها: پس از جستجو، غربالگري و ارزيابي كيفي مطالعات در طي مرور سيستماتيك، در پايان سنتزنهايي بر روي 24 مقاله انجام گرفت. از میان مطالعات مورد بررسی؛ میزان رضایتمندی از خدمات بخش اورژانس، 20 مورد مطلوب، 2 مورد نامطلوب و دو مورد ذکر نشده بود. بالاترین میزان رضایتمندی از خدمات بخش اورژانس بیشتر مربوط به خدمات ارائه شده توسط پزشکان و پرستاران و نحوه برخورد پزشک می باشد. همچنین کمترین میزان رضایتمندی مربوط به امکانات رفاهی و محیط فیزیکی بخش اورژانس و عدم برخورد مناسب نگهبانان با بیماران می باشد.


نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که میزان رضایتمندی در اکثر مطالعات مورد بررسی در سطح مطلوب قرار دارد. بررسي میزان رضایتمندی بیماران ميتواند آگاهي مسئولین مربوطه را نسبت به وضعیت موجود در اورژانس بیمارستانها افزایش دهد. همچنین نقاط ضعف در ارائه خدمات به بیماران را آشكار ساخته و به مسئولین مربوطه در برطرف کردن کاستي ها کمک نموده و موجب ارتقا سطح کمي و کیفي خدمات شود.

اپیدمیولوژی مسمومیت های کودکان در ایران: یک مرور سیستماتیک

حامد قاسملو, فاطمه رحمانیان, بیتا عباسی, حمید زمانی مقدم, شبنم راجپوت, سمانه عبیری, مهدی فروغیان, سعید برازنده پور, حسین اخوان

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e22
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.35049

مقدمه: مسمومیت یکی از شایع ترین علل مراجعه به اورژانس بیمارستان ها در بسیاری از کشورها می باشد. با توجه به شیوع مسمومیت در جوامع ایرانی، این مطالعه با هدف بررسی اپیدمیولوژی مسمومیت های کودکان در ایران به صورت یک مطالعه مرور نظام مند می پردازد.


روش کار: مطالعه حاضر یک مرور نظام مند می باشد. مطالعاتی که به زبان فارسی در مورد اپیدمیولوژی مسمومیت کودکان  در مجلات فارسی منتشر شده است با کلمات کلیدی "مسمومیت"، "کودکان"، "مسمومیت در کودکان"  جستجو و با استفاده از چک لیست پریسما مورد بررسی قرار گرفت. مرور مطالعات در محدوده زمانی سال 1380 تا سال 1399 در پایگاه داده های Google scholar، Sid، Magiran، جستجو گردید.


یافته ها: پس از جستجو، غربالگري و ارزيابي كيفي مطالعات در طي مرور سيستماتيك، در پايان 21 مقاله مورد بررسی قرار گرفت.  از لحاط جنسیت؛ بیشترین شیوع در مطالعات، در 20  مطالعه پسران و در یک مطالعه دختران بیشترین شیوع جنسیتی را داشتند. بیشترین میزان شیوع مسمومیت در بین سن زیر 3 سال مشاهده شد. همچنین از لحاظ شیوع مسمومیت در فصول سال، در فصل بهار یک مطالعه بیشترین شیوع، در فصل تابستان 6 مطالعه و در فصل پاییز 2 مطالعه بیشترین شیوع را داشتند. عامل مسمومیت در 10 مطالعه؛ دارویی، در 8 مطالعه اوپیوم و در 3 مطالعه هیدروکربن ها (نفت) بود. بیشترین علت مسمومیت در 17 مطالعه اتفاقی و در یک مطالعه به صورت عمدی بوده است.


نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیانگر آن بود که مسمومیت های دارویی در ایران بیشترین عامل مسمومیت را در برداشته است و در سال های اخیر روند افزایشی داشته است. با توجه به این مورد که بیشتر مسمومیت ها در مطالعات مورد بررسی به صورت اتفاقی بوده است، لزوم آگاه سازی والدین در خصوص نگه داری صحیح دارو و نیز توجه به برچسب های دارویی ضروری بنظر می رسد.

گزارش کوتاه


یافته های سی تی سینه در بیماران با ترومای قفسه سینه مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا (ع) تبریز در سال ۹۵: يك گزارش كوتاه

محبوب پورآقایی, مجید منتظر, پیمان محرم زاده, احسان محمدزاده عباچی, کاووس شهسواری نیا, مولود بالافر

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e11
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.31305

مقدمه: تکنیک تصویربرداری نقش مهمی در مدیریت ترومای قفسه سینه دارد و از گرافی ساده و سونوگرافی و سی تی اسکن برای تشخیص آسیبهای قفسه سینه استفاده می شود. سی تی اسكن قفسه سینه گلد استاندارد تشخیص آسیب های قفسه سینه می باشد. این مطالعه با هدف بررسی یافته های مثبت سی تي اسکن سینه بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان امام رضا (ع) تبریز در سال ۹۵ انجام شده است.


روش کار: این مقاله یک مطالعه توصیفی است که در بیماران مولتیپل ترومای مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا تبریز از فروردین تا اسفند سال ۱۳۹۵ انجام شده است. روش نمونه گیری تمام شماری بوده و تمام بیماران مولتیپل تروما و ترومای سینه که در سال ۱3۹۵ به بیمارستان امام رضا مراجعه کرده بودند و سی تی اسپیرال قفسه سینه برای آنها انجام شده بود وارد مطالعه شدند. از آزمون T مستقل برای مقایسه داده های کمی و از مجذور K برای مقایسه داده های کیفی استفاده شد.


يافته ها: در طول سال ۱۳۹۵ شمسی ۳۹۰ بیمار با ترومای سینه و مولتیپل تروما مورد سی تی قفسه سینه قرار گرفته بودند. که تعداد ۲۹۶ نفر مرد (۹/۷۵٪) و ۹۴ نفر (۱/۲۴٪) زن بودند. میانگین سنی بیماران ۳۵/۴۸ سال بود. حوادث ترافیکی بیشترین میزان علل تروما را تشکیل می داد. در نزدیک به نیمی از بیماران یافته ای در سی تی اسكن اسپیرال قفسه سینه یافت نشد. همچنین در ۲۱ بیمار یافته های متعدد وجود داشت. شايع ترين آسيب ها شکستگی دنده (3/11 %)، پنوموتوراکس (3/12%)، پنومومدياستن (2%) هموتوراکس (6/4 %) و كنتوزيون ريه (9/4 %) بودند.


نتیجه گيري: در بیماران مولتيپل تروما, شایع ترین یافته های مثبت سی تی شامل شکستگی دنده بود و بعد آن پنوموتوراکس، آمفیزم زیرجلدی و هموتوراکس بودند. در مواردی که شکستگی سه دنده اول یا flail chest وجود دارد یا شکستگی اسکاپولا و  ترومای با  انرژی بالا وارد شده است میزان آسیب های احشا ء داخل قفسه سینه و شکم بیشتر است  و ویژگی سی تی اسکن قفسه سينه تشخیص هموتوراکس و پنوموتوراکس های جزئی می باشد که در گرافی ساده قابل تشخیص نمی باشد.

گزارش مورد


هیپوتیروییدی بیماری شایعی در جمعیت عمومی می باشد که با جایگزین نمودن هورمون تیرویید با دوز مناسب قابل درمان می باشد. کمای میکسدم نهایت شدت هیپوتیروییدی است و با هیپوتیروییدی، هیپوتانسیون، برادیکاردی، تغییر شرایط ذهنی در حضورهیپوتیروییدی شدید اتفاق میفتد. در این مقاله به معرفی بیماری می پردازیم با سابقه هیپوتیروییدی ثانویه کنترل شده که علیرغم تستهای نرمال تیروییدی بعد از جراحی لاپاروسکوپیک اسلیو گاسترکتومی تظاهرات بالینی کمای میکسدم رو نشان داد و نهایتا با درمان لووتیروکسین خوراکی بهبود یافت.

سندرم فار؛ گزارش یک مورد در یک خانم 70 ساله

مهسا عسکری جهرمی, رضا رضایی

مجله طب اورژانس ایران, دوره 8 شماره 1 (2021), 23 November 2020 , صفحه e7
https://doi.org/10.22037/ijem.v8i1.33368

 مقدمه: IBGC یا سندرم فار، پديده اي نادر از كلسيفيكاسيون ايديو پاتيك هسته هاي قاعده اي مغز است كه عمدتا با علايم روانپزشكي مانند هذيان ،توهم و افسردگي با علايم نورولوژيك حركتي وشناختي تظاهر پيدا مي كند .معمولا بطور تصادفي در برش نگاري كامپيوتري مغز بيماران دچار اختلالات رواني تشخيص داده مي شود. در این مطالعه موردی، بیماری 70 ساله معرفی می شود. خانمی مسن در محدوده سنی 70 سال که به بیمارستان پیمانیه جهرم با شکایت از سر گیجه، عدم تعادل، تحریک پذیری صورت و اسپاسم های مکرر انگشتان دستها به دفعات زیاد مراجعه کرده است در سابقه پزشکی بیماری های فشار خون به مدت چندین سال،پوکی استخوان،بیماری هیپر لیپیدمی،بیماریهای ژنتیک قلب وکبد را ذکر میکند. به دلیل اختلالات تعادلی و عصبی سی تی اسکن از مغز بیمار انجام می شود. در بررسی های سی تی اسکن کلسیفیکاسیون عقده های قاعده ای مغز دیده می شود و برای تشخیص افتراقی IBGC از سایر بیماری های ایجاد کننده کلسیفیکاسیون مغزی، پس از انجام سی تی اسکن، بررسی های مربوط به آزمایشات خون و سطح سرمی اندکس های مربوطه، انجام میپذیرد و در نهایت تشخیص افتراقی بیماری IBGC انجام گرفته و بیمار تحت درمان با داروهای کلسی تریوا، کلسیم و ویتامین دی قرار گرفته و پس از سه روز بهبودی با تجویز داروهای خوراکی از بیمارستان ترخیص می شود. کلسیفیکاسیون عقده های قاعده ای مغز در این بیماری، شبیه دیگر بیماری های عفونی، متابولیکی، اختلالات مادرزادی و سایر بیماری های ست که که منجر به اختلالات سیستم عصبی می گردند بنابراین باید جهت رد سایر علل، ارزیابی های کامل انجام گیرد تا به تشخیص درست و درمان مناسب منجر شود.