مقاله اصیل


بررسی موارد غیر اورژانس استفاده از خدمات بخش اورژانس

Ali Arhami Dolatabadi, Ali Shahrami, Afshin Amini, Hossein Alimohammadi, Marzieh Maleki

مجله طب اورژانس ایران, دوره 4 شماره 3 (2017), 23 June 2017 , صفحه 96-91
https://doi.org/10.22037/ijem.v2i1.14437

مقدمه: بخش اورژانس به منظور ارایه خدمت به بیمارانی طراحی شده که از نظر شرایط فیزیولوژیک ناپایدار بوده و نیاز به بررسی و درمان مداوم براساس سیر بیماری دارند. از این رو بخش عمده ای از مراقبتهای بحرانی برای بیماران نیز در این بخش انجام می گیرد. با این حال تعدادی از بیماران مراجعه کننده به این بخش نیازی به اینگونه خدمات ندارند. مطالعه حاضر با هدف بررسي علل استفاده موارد غیر اورژانس از خدمات بخش اورژانس طراحی و اجرا شد. روش کار: این مطالعه مقطعی در بخش اورژانس بیمارستان امام حسین، تهران، ایران، از مردادماه سال 1393 تا مرداد ماه سال 1394 انجام گرفت. نمونه گیری به روش سرشماری انجام شد و کلیه بیمارانی که در بخش اورژانس پذیرش گردیدند بر اساس الگوریتم دپارتمان اورژانس دانشگاه نیویورک به موارد نیازمند خدمات اورژانس و سایر موارد تقسیم شدند. مواردی که بر اساس نتایج بررسی ها علت مراجعه نوعی بیماری بوده که نیازمند اقدامات اورژانس درمانی نبوده و از نظر سطح تریاژ در سطح چهارم و پنجم قرار داشتند پس از تایید پزشک وارد مطالعه شدند. جمع آوری اطلاعات توسط یک پرستار آموزش دیده و از طریق یک چک لیست انجام گرفت. يافته ها: در مطالعه حاضر 1500 بیمار با میانگین سنی 34/17±0/40 سال وارد مطالعه شدند (47/54 درصد زن). در نهایت 601 (1/40 درصد) مورد مراجعه غیراورژانسی بر اساس تعاریف مطالعه حاضر شناخته شد. تجدید نسخه به دلیل مخدوش بودن (7/16 درصد) و در دسترس نبودن پزشک معالج (07/14 درصد) شایعترین علل مراجعات غیر اورژانس به بخش اورژانس بودند. نتيجه گيری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر به نظر می رسد که حدود 40 درصد موارد مراجعه کننده به بخش اورژانس مرکز مورد مطالعه را موارد غیراورژانس تشکیل دادند. تجدید نسخه بدلیل مخدوش بودن و در دسترس نبودن پزشک معالج شایعترین علل مراجعات غیر اورژانس بودند. جنسیت، زمان و ساعت مراجعه و همچنین داشتن سابقه بیماری به عنوان متغیرهای موثر بر مراجعات غیراورژانس مشخص شدند (001/0>p).

مقدمه: حاملگی خارج رحمی از جمه اورژانس های مهم زنان می باشد که تشخیص زود هنگام، تریاژ صحیح و معرفی این بیماران می تواند تا حدود زیادی در جلوگیری از مرگ و میر بیماران موثر باشد. لذا مطالعه حاضر جهت بررسی ویژگی های زمینه ای بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس با تشخیص نهایی حاملگی خارج رحمی طراحی شده است. روش کار: در این مطالعه مقطعی کلیه بیماران که با تشخیص نهایی حاملگی خارج رحمی طی یک دوره پنج ساله از مهر 1390 تا شهریور 1395 به بخش اورژانس بیمارستان شهید رجایی تنکابن مراجعه کرده و در بخش زنان و زایمان بستری شده بودند، مورد بررسی از نظر ویژگی های زمینه ای قرار گرفتند. اطلاعات مورد نظر با مراجعه به پرونده بالینی بیماران استخراج و با استفاده از نرم افزار SPSS 21 و آماره های توصیفی آنالیز و گزارش گردیدند. يافته ها: 140 بیمار با میانگین سنی 94/5 ± 77/30 سال (45 -16) مورد بررسی قرار گرفتند (10 درصد با سابقه قبلی). تنها 26 (6/18) بیمار شرح حال پریود نامنظم در ماه قبل را داشتند. شایعترین روش مورد استفاده این گروه از بیماران برای جلوگیری از بارداری عبارت بود از: طبیعی 123 مورد (9/87 درصد)، 6 مورد (3/4 درصد) قرص، 6 مورد (3/4 درصد) کاندوم و 3 مورد بستن لوله (1/2 درصد). تنها 3 (1/2 درصد) بیمار در بدو ورود علائم حیاتی ناپایدار داشتند. شایعترین شکایت بیمار در بدو ورود شامل 136(1/97 درصد)  مورد درد شکم و 81 (9/57 درصد) مورد خونریزی واژینال بود. شایع ترین یافته معاینه بالینی تندرنس شکمی در 99 (7/70 درصد) بیمار بود. متوسط فاصله زمانی مراجعه به بخش اورژانس تا تشخیص نهایی 03/17 ± 24/16 ساعت (96 –0) بود. 51 (4/36 درصد) بیمار در نهایت نیاز به انتقال خون پیدا کردند. به طور متوسط بیماران برای 50/1 ± 44/3 روز (10 -1) روز در بیمارستان بستری شدند. تمامی بیماران با حال عمومی خوب از بیمارستان ترخیص شدند و هیچ مورد از مرگ و میر گزارش نشده بود. نتيجه گيری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر شایعترین شکایت بیماران مبتلا به حاملگی خارج رحمی در بدو ورود به اورژانس به ترتیب عبارت بودند از درد شکم و خونریزی واژینال. بی نظمی در پریود تنها در کمتر از 19 درصد از بیماران گزارش گردید و 9/97 درصد از بیماران با همودینامیک پایدار مراجعه کرده بودند. 67 درصد از بیماران در نهایت نیاز به لاپاراتومی پیدا کردند و هیچ موردی از مرگ و میر در بررسی این سری از بیماران گزارش نشده بود.

ارزشیابی جلسات گزارش صبحگاهی در بخش اورژانس بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

Hojjat Derakhshanfar, Afshin Amini, Shamila Nouri, Dorrin Aghajani Nargesi

مجله طب اورژانس ایران, دوره 4 شماره 3 (2017), 23 June 2017 , صفحه 110-102
https://doi.org/10.22037/ijem.v2i1.14655

مقدمه: معاونت آموزشی و امور دانشجویی وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی کشور پروژه ملی تحت عنوان "پروژه تعیین معیارها و شاخص های آموزش بالینی در مراکز و بیمارستانهای آموزشی" با هدف ارائه مجموعه استانداردهای آموزش بالینی طراحی و اجرا نمود که حاصل آن استخراج و معرفی استانداردهای آموزش بالینی پزشکی در مورد کلینیک سرپایی، راندهای آموزشی، گراند راند، گزارش صبحگاهی و ژورنال کلاب بود که پائیز سال 1388 ابلاغ گردید. در این مجموعه 96 استاندارد با قید "باید" و 139 استاندارد با قید "بهتر است" به عنوان استانداردهای مناسب کشور ایران پیشنهاد شده است. مطالعه حاضر با هدف ارزشیابی جلسات گزارش صبحگاهی گروه طب اورژانس بیمارستانهای آموزشی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بر اساس استانداردهای اعلام شده از سوی معاونت آموزشی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی انجام گرفت. روش کار: مطالعه مقطعی حاضر جهت ارزشیابی استانداردهای آموزش بالینی در حیطه گزارش صبحگاهی با استفاده از 3 فهرست وارسی و یک لیست مستندات جمع آوری اطلاعات صورت گرفت که در مجموع 54 استاندارد گزارش صبحگاهی را پوشش می داد. فهرست وارسی اول بصورت حضوری و با مشاهده مستقیم در گزارش صبحگاهی تکمیل شد و شامل 37 سوال بود. فهرست وارسی دوم که شامل 26 سوال بود، ضمن مصاحبه با معاون آموزشی یا رئیس بخش های اورژانس تکمیل شد. فهرست وارسی سوم شامل 10 سوال بود که با پرسش از دستیار ارشد بخش تکمیل گردید. سپس نمره نهایی مطلق و درصد آن در استانداردهای اجباری و ترجیحی تعیین و رتبه بندی شد. برای آنالیز داده ها از نرم افزار 21  SPSS و سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. يافته ها: یافته های حاصل از 50 مورد گزارش صبحگاهی در در بخش اورژانس بیمارستان امام حسین و 94 مورد گزارش صبحگاهی در بخش اورژانس بیمارستان شهدا تجریش مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در بخش اورژانس بیمارستان امام حسین میانگین امتیاز در استانداردهای اجباری 5/89 درصد و استانداردهای ترجیحی 7/45 درصد بود. در بخش اورژانس بیمارستان شهدا تجریش میانگین امتیاز در استانداردهای اجباری 6/73 درصد و استانداردهای ترجیحی 60 درصد بود. میانگین امتیاز کسب شده در استانداردهای اجباری در بخش اورژانس بیمارستان امام حسین بطور معنی داری بیشتر از اورژانس شهدا تجریش بود (025/0=p). وضعیت اجرای استانداردهای ترجیحی اگرچه در بیمارستان شهدا تجریش بهتر از بیمارستان امام حسین بود، ولی این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (1/0=p). در مجموع میانگین کل امتیاز کسب شده در مورد تمام استانداردهای گزارش صبحگاهی در بخش اورژانس بیمارستان شهدا تجریش 8/66 درصد و بخش اورژانس بیمارستان امام حسین 6/67 درصد بود که اختلاف معنی دار نداشتند (92/0=p). نتيجه گيری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر میانگین کل امتیاز کسب شده در مورد تمام استانداردهای گزارش صبحگاهی در بخش اورژانس بیمارستان های شهدا تجریش و امام حسین در سطح متوسطی قرار داشتند. میانگین امتیاز کسب شده در استانداردهای اجباری در بخش اورژانس بیمارستان امام حسین بطور معنی داری بیشتر از اورژانس شهدا تجریش بود. وضعیت اجرای استانداردهای ترجیحی اگرچه در بیمارستان شهدا تجریش بهتر از بیمارستان امام حسین بود، ولی اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود.

نیازسنجی آموزشی تکنسین های سیستم فوریت های پزشکی

Akbar Sheikh Rabari, Mohammad Taghi Shamseddini, Seyed Mohammad Saberi Anari, Fatemeh Ghaedi Heidari

مجله طب اورژانس ایران, دوره 4 شماره 3 (2017), 23 June 2017 , صفحه 117-111
https://doi.org/10.22037/ijem.v2i1.15833

مقدمه: امروزه بهسازی منابع انسانی به عنوان یکی از استراتژی های اصلی موفقیت سازمان ها محسوب می شود که گسترش سریع زمینه های علمی و تحقیقاتی بر اهمیت آن می افزاید. فوريت هاي پزشکي یکی از بخش های مراقبتی-درمانی است که از این تغییرات مصون نمانده است. فوريت هاي پزشکي نیز برای افزایش کیفیت خدمات خود به آموزش و بهسازی منابع انسانی نیازمند است که لازمه آن، نیازسنجی می باشد. مطالعه حاضر با هدف نیازسنجی آموزشی تکنسین های اورژانس پیش بیمارستانی انجام گرفت. روش کار: مطالعه توصیفی حاضر در مرکز فوریت های پزشکی کرمان با نمونه گیری به روش در دسترس انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه پژوهشگر ساخته ای حاوی 39 سوال بود که نیازهای آموزشی تکنسین های فوریت پزشکی در 3 بعد دانش، مهارت و نگرش بر حسب مقیاس لیکرت مورد ارزیابی قرار داد. يافته ها: در مجموع 170 نفر با میانگین سنی 51/5 ± 21/31 در مطالعه شرکت کردند که همگی مرد بودند. در بعد دانش، بیشترین نیاز آموزشی تکنیسین های اورژانس به آیتم «دانش و اطلاعات مربوط به اطلاعات دارويي وعوارض احتمالي مصرف آن ها» با 9/25 درصد، در بعد مهارت به آیتم «توانایی و مهارت در جاگذاری لوله داخل تراشه» با 8/28 درصد و در بعد نگرش به آیتم «علاقه مندی به شرکت در دوره‌هاي آموزش ضمن خدمت برای ارتقاي سطح علمي‌خود در زمينه مهارت هاي عملي» با 8/71 درصد مربوط شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر، اغلب تکنیسین های فوریت های پزشکی بیان کردند که نیاز آنها در بعد دانش به آیتم «اطلاعات دارويي و عوارض احتمالي مصرف آنها»، در بعد مهارت به «توانایی و مهارت در جاگذاری لوله داخل تراشه» و در بعد نگرش به «علاقه مندی به شرکت در دوره‌هاي آموزش ضمن خدمت برای ارتقاي سطح علمي‌خود در زمينه مهارت هاي عملي» می باشد.

مقدمه: آنژیوپلاستی اولیه عروق کرونر از طریق پوست اقدام انتخابی درمان بیماران دچار سکته قلبی حاد می باشد. این مطالعه با هدف اندازه گیری فواصل زمانی از لحظه تماس بیمار با سیستم اورژانس پیش بیمارستانی تا انجام آنژیوپلاستی اولیه در بیماران مبتلا به سکته حاد قلبی انجام گرفت. روش کار: این مطالعه مقطعی بر روی بیمارانی که توسط اورژانس پیش بیمارستانی با شکایت درد قلبی به بخش اورژانس اعزام شدند و تحت عمل آنژیوپلاستی اولیه قرار گرفتند، انجام شد. اطلاعات مربوط به سن، جنس و فواصل زمانی مختلف از لحظه تماس بیمار با اورژانس 115 تا انجام آنژیوپلاستی اولیه کرونر که در پرونده بیماران ثبت دقیق شده بود، در چک لیستی از پیش تهیه شده جمع آوری و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. يافته ها: اطلاعات ۱۲۱ بیمار  با میانگین سنی 09/12 ± 36/58 سال بررسی شد (۶۸/۷۷ درصد مرد). میانگین فاصله زمانی از لحظه تماس بیمار با سیستم اورژانس پیش بیمارستانی تا انجام آنژیوپلاستی اولیه 24/62 ± ۸۴/145 دقیقه بود.  میانگین فاصله زمانی از زمان پذیرش بیماران در واحد تریاژ بخش اورژانس تا انجام آنژیوپلاستی اولیه (زمان از درب تا بالون) برابر با 37/62 ± 61/104 دقیقه بود. بیشترین سهم (32 درصد) از این بین مربوط به فاصله زمانی تشخیص سکته حاد قلبی تا تحویل بیمار به بخش آنژیوگرافی بود. اختلاف زمانی از درب تا بالون بدست آمده در مطالعه حاضر با زمان استاندارد 90 دقیقه برابر با 61/14 (حداقل 38/3؛ حداکثر 83/25) دقیقه بود که این اختلاف معنی داری بود (011/0 = p). نتيجه گيری: هرچند در مطالعه حاضر اکثریت بیماران در فاصله زمانی کمتر از سه ساعت از تماس با سیستم اورژانس پیش بیمارستانی به دنبال درد قلبی، تحت انجام آنژیولاستی اولیه از طریق پوست قرار گرفتند، ولی مقایسه میانگین کل زمان از درب تا بالون در مطالعه حاضر با زمان استاندارد 90 دقیقه اختلاف دارد. با گرفتن نوار قلبی بیمار در صحنه توسط پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی و تایید تشخیص سکته قلب حاد پیش از رسیدن به بیمارستان، می توان بیمار را مستقیماً به بخش آنژیوگرافی تحویل داده شود و حدود ۵۷ درصد سهم زمانی درب تا بالون را کاهش داد.

میزان همخوانی یافته های سی تی اسکن شکم با یافته های آزمایش ادرار در کودکان دچار هماچوری در اثر ضربه غیرنافذ شکمی

Mohammad Mehdi Forouzanfar, Behrooz Hashemi, Kamran Heydari, Alireza Majidi, Sadrolah Mahmoodi, Anahita Saeedi

مجله طب اورژانس ایران, دوره 4 شماره 3 (2017), 23 June 2017 , صفحه 129-125
https://doi.org/10.22037/ijem.v2i1.14453

مقدمه: مطالعه حاضر به بررسی دقت تشخیصی نتیجه آزمایش ادرار در مورد کودکان دچار آسیب غیرنافذ شکم، در مقایسه با سی تی اسکن می پردازد. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای میان ارزش تشخیصی آزمایش ادرار و سی تی اسکن شکم با کنتراست به عنوان روش استاندارد طلایی تشخیص در پیشگویی آسیب احتمالی احشای شکمی در این بیماران است. روش کار: مطالعه حاضر از نوع ارزیابی دقت تشخیصی بر روی کودکان دچار ترومای بلانت شکم کوچکتر از 16 سال که به بخش اورژانس مراجعه کرده بودند و برای آنها آزمایش ادرار و سی تی اسکن شکم درخواست شده بود، انجام گرفت. اطلاعات دموگرافیک، مکانیسم تروما، نتایج آزمایش ادرار، سونوگرافی و سی تی اسکن شکم در خصوص آسیب احشای شکمی ثبت گردید. برای سنجش قدرت تشخیصی بیماران توسط آزمایش ادرار از شاخصهای آماری حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی استفاده شد. يافته ها: در این مطالعه تعداد70 کودک بین 0 تا 16 سال مراجعه کننده به بخش اورژانس وارد مطالعه شدند. 48 نفر (6/68 درصد) از بیماران پسر بودند. میانگین سنی ایشان 6/4±1/7 سال بود. در این مطالعه ارتباط بین وجود خون در ادرار و یافته های مثبت سی تی اسکن تایید شد. میزان حساسیت،ویژگی،ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب 67/26 % و 73/92 % و 50 % و 26/82 % بدست آمد. نتيجه گيری: طبق نتایج مطالعه حاضر وجود هماچوری با وجود ویژگی قابل قبول، از حساسیت بسیار پایینی در مقایسه با سی تی اسکن در پیشگویی آسیب احشای شکمی در کودکان دچار ترومای بلانت شکم دارد. به بیانی دیگر عدم وجود هماچوری معیار مناسبی برای رد آسیب احشای شکمی نیست ولی وجود آن می تواند مطرح کننده آسیب جدی باشد.

گزارش کوتاه


مقدمه: طرح تحول نظام سلامت با هدف محافظت مالی مردم در قبال هزینه های سلامت، ارتقای کیفیت و افزایش دسترسی به خدمات درمانی تدوین شده و از ۱۵ اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۳ در بیمارستان‏های دولتی سراسر کشور به اجرا در آمد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اپیدمیولوژی بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس قبل و بعد از اجرای طرح تحول نظام سلامت در بخش اورژانس انجام گرفت. روش کار: این مطالعه مقطعی گذشته نگر در خرداد ماه سالهای 1392 و 1394 در بخش اورژانس بیمارستان شهدای تجریش انجام گرفت. یک گروه 400 نفره به صورت تصادفی از بیماران بستری‏شده در بخش اورژانس جنرال (غیرترومایی) این مرکز در هر بازه زمانی انتخاب شدند. با مراجعه به بایگانی پرونده بیماران مورد نظر توسط محقق بازبینی شده و چک لیست از پیش تهیه شده سوالاتی پیرامون سن، جنس، وضعیت تاهل، نحوه‏ مراجعه‏ به بخش اورژانس، نوع بیماری و وضعیت تعیین تکلیف برای هر مورد تکمیل گردید. يافته ها: تعداد مراجعه کنندگان به بخش اورژانس بیمارستان شهدای تجریش در طول خرداد ماه سال 1392 و 1394 به ترتیب 3275 و 3872 نفر بود. میانگین سنی بیماران مورد مطالعه قبل از اجرای طرح تحول نظام سلامت 7/16 ± 4/51 (2/59 درصد مرد) و  بعد از اجرای طرح تحول نظام سلامت . 4/18 ± 7/53 بود (5/56 درصد مرد). در مقایسه وضعیت سنی (72/0 = p)، جنسیتی (43/0 = p) و تاهل (76/0 = p) بیماران قبل و بعد از طرح تحول نظام سلامت تغییرات معناداری مشاهده نشد. نحوه‏ مراجعه‏ بیماران قبل و بعد از اجرای طرح تحول نظام سلامت نیز تغییر محسوسی نداشته است (36/0 = p). همچنین بعد از اجرای طرح علیرغم افزایش تعداد کمی در مراجعات مرتبط با سرطان، الگوی مراجعه کنندگان از لحاظ نوع بیماری ثابت بوده ‏است (10/0 = p). اما تغییر معناداری در وضعیت تعیین تکلیف بیماران جهت ترخیص مشاهده گردید (001/0 > p). نتيجه گيری: این مطالعه مقطعی گذشته نگر در خرداد ماه سالهای 1392 و 1394 در بخش اورژانس بیمارستان شهدای تجریش انجام گرفت. یک گروه 400 نفره به صورت تصادفی از بیماران بستری‏شده در بخش اورژانس جنرال (غیرترومایی) این مرکز در هر بازه زمانی انتخاب شدند. با مراجعه به بایگانی پرونده بیماران مورد نظر توسط محقق بازبینی شده و چک لیست از پیش تهیه شده سوالاتی پیرامون سن، جنس، وضعیت تاهل، نحوه‏ مراجعه‏ به بخش اورژانس، نوع بیماری و وضعیت تعیین تکلیف برای هر مورد تکمیل گردید.

آموزشی


تفسیر یک نوار قلب در بخش اورژانس؛ قسمت اول

Mehran Sotoodehnia

مجله طب اورژانس ایران, دوره 4 شماره 3 (2017), 23 June 2017 , صفحه 139-135
https://doi.org/10.22037/ijem.v4i3.17736

نوار قلب مورد بحث در اين مقاله، از يك بيمار 26 ساله با سابقه ترومبوز سینوس مغزی و با شكايت سردرد و حالت تهوع و دو بيني در بخش اورژانس گرفته شده است و نمای الکتروکتردیوگرام یک قلب پیوندی به روش هتروتوپیک می باشد.