بررسی تأثیر افزونی تحریک الکتریکی مستقیم جمجمه (TDCS) همراه با کاردرمانی معمول روی انعطاف‌پذیری کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با کارکرد بالا در گروه سنی 12-7 ساله - انصاری نیا, میثاق; ایرانی, اشکان; جامه بزرگی, علی اصغر (مجله سلامت و ورزش: رویکردهای نوین (سورن), 2021)
سابقه و هدف: توان‌بخشی افراد مبتلا به طیف اوتیسم یکی از جبهه‌های کاردرمانی است که امروزه نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی این افراد دارد. تحریک الکتریکی مستقیم جمجمه (TDCS) به عنوان روش درمانی مکمل در برخی از بیماران استفاده می‌شود. این پژوهش به منظور بررسی تأثیر فزونی تحریک الکتریکی مستقیم جمجمه همراه با کاردرمانی معمول بر روی انعطاف‌پذیری کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با کارکرد بالا در گروه سنی 12-7 ساله انجام شد. روش کار: نوع پژوهش از نوع کار آزمایی بالینی تصادفی دوسوکور پیش آزمون/ پس آزمون بود. نمونه پژوهش شامل 20 کودک پسر با اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا بودند. افراد به‌طور تصادفی در دو گروه 10 نفری مداخله و کنترل تقسیم‌بندی شدند. گروه مداخله 10 جلسه کاردرمانی به همراه 10 جلسه TDCS طی مدت سه هفته و گروه کنترل 10 جلسه کاردرمانی و 10 جلسه TDCS به صورت شم طی همان مدت سه هفته دریافت کردند. در این مطالعه متغیر انعطاف‌پذیری که یکی از آیتم‌های کارکردهای اجرایی محسوب می‌شود با آزمون کارت‌های دستی ویسکانسین اندازه‌گیری و مقایسه شدند. به‌ منظور مقایسه متغیرهای مورد مطالعه از آزمون t زوجی، تحلیل کوواریانس (ANOVA) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد میانگین و انحراف معیار متغیرهای مورد مطالعه در گروه مداخله تفاوت معناداری نسبت به گروه کنترل نداشته است، اما مداخله فوق بر بهبود انعطاف‌پذیری (P<0/001) در گروه مداخله مؤثر بوده است. نتیجه‌گیری: تحریک الکتریکی مستقیم جمجمه همراه با کاردرمانی معمول بر روی کارکردهای اجرایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با کارکرد بالا تفاوت معناداری نسبت به کاردرمانی معمول ندارد.