سبك زندگی شهری در ایران پیش از اسلام - جهان‌پرور محمدمهدی; بهروزی مهرناز; بیگدلی علی (مجله اخلاق زیستی- علمی پژوهشی, 2019)
زمینه و هدف: سبك زندگی نشانه بارز فرهنگ و تمدن یک جامعه و پایبندی به هنجارهای اخلاقی و اجتماعی است که این پایبندی ضامن یك نظام مبتنی بر نظم عمومی و همبستگی اجتماعی میباشد. این پژوهش با هدف مطالعه و تحلیل سبک زندگی جوامع ایران باستان و شناسایی نقاط ضعف و قوت آن انجام گرفته است. مواد و روشها: در این پژوهش تحلیلی با بهرهمندی از دادهها و اطلاعات اسنادی، سبک زندگی جوامع ایران باستان (پادشاهی ماد، هخامنشیان، اشكانیان و ساسانیان) از جنبه‌های عینی و ذهنی مورد مطالعه و واکاوی قرار گرفت. یافته ها: سبك زندگی در جوامع شهری ایران باستان ریشه در جهان‌بینی آنان داشته و علیرغم آنکه تعالیم دینی مبتنی بر موازین اخلاقی و کرامت انسانی بود و پایبندی به آیین‌ها بخشی از زندگی مردمان آن روزگار را در بر می‌گرفت، اما قوانین مدنی وضع‌شده و شیوه اجرای آن با کاستی‌ها و نابرابری‌های اجتماعی همراه بودهاست. علیرغم توسعه سبک زندگی در جوامع ایران باستان، فرصتهای برابر برای همه اقشار جامعه در زمینه بهره‌مندی از ظرفیت‌های جامعه وجود نداشت. در این دوره باور بر این بود که نعمتها متعلق به شاهان است و اشراف به لحاظ روحی و عقلی برتر هستند و مردم موظفند تا در برابر آنان سر تعظیم ‌فرود آورند. نتیجه گیری: به اقتضای شرایط زیست‌بوم، نوعی هم‌طرازی در سبك زندگی ایرانیان مطابق با مولفه‌های زیست‌محیطی پدید آمده است که می‌توان از این تجارب در شرایط کنونی بهره برد.