Vocational ethics in religious teachings

  • Ali Asghar Hedayati عضو هیأت علمی جهاد دانشگاهی، عضو گروه تاریخ پزشکی و معاون اجرایی مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی. تهران. ایران
  • Razieh Borjalizadeh کارشناس ارشد اندیشه سیاسی در اسلام
  • Neda Alah Bedashti کمیته اخلاق دانشجویی مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی. (نویسنده مسؤول)
Keywords: Vocational ethics, Islamic and prophetic Ethics, Religious teachings, Islamic Civilization


Faculty ethics is that origins of obtaining of good qualities and method of struggling with bad qualities and their effects on a person and society.

Undoubtedly, ethical discussions have begun since time human was born. From Hazrat Adam to other divine prophets alternatively refined morally that is base of salvation. The greatest teacher of ethics is Prophet of Islam who was chosen as a prophet with motto of “I was chosen for completion of magnanimity of ethics” and the God stated about him and you are good-tempered certainly, prophetic ethics should be named spiritual and divinity manner. Crucial rule of ethics and spiritualties is main indexes of Islamic civilization. Gorgy Zeidan, is Lebanese Christian writer, states “From beginning Moslems make customary and give priority Islamic religion with emphasis on ethics and spiritualties and Originate Islamic civilization on the basis of ethics and spiritualties.

One religious ethical system, based on unique qualities: leaning on divine voice, enjoying continuous and internal stable executive vouching with believing to God and resurrection, including all vital field, being far from oppressive severities – spreading Islamic ethical resources, conformity with various local and time conditions- enjoying ethical samples such as Aemeh Athar who stood fast on their ethical commitments- Making ethical growth for the whole of human equally.

The studied object in this paper: considering role of ethics in the religious teachings, with indicating to its particulars, is based on hidden values in the school, chosen from divine revelation and prophetic ethics with benefiting from review & librarian method. The conclusion of this survey shows, being necessary notice, more to the religious teachings for reviving the vocational ethics and magnificent of civilization inheritance with using of the prophetic ethics and this importance is dependent to create the vocation ethics in all organizations and vocations. Making sample of ethic especially for young generation is imperatives that should not be ignored.


برک، ادموند. (1386 ش.). اخبار فلسفه. سال اول، شماره 4.

جرجی، زیدان، (1384ش.) تاریخ تمدن اسلام، ترجمه جواهر کلام، تهران، امیر کبیر.

رضی، سیدشریف. (1384 ش.). نهج‌البلاغه. ترجمه محمد دشتی، مؤسسه فرهنگی تبلیغاتی امیرالمؤمنین.

زالی، علیرضا، (1386ش.) فصلنامه اخلاق پزشکی، سال اول، شماره اول.

زرین‌کوب، عبدالحسین. (1364 ش.). تاریخ مردم ایران. تهران: امیرکبیر، چاپ اول.

صادقی، هادی. (1382 ش.). درآمدی بر کلام جدید. قم: کتاب طه، چاپ اول.

طوسی، خواجه نصیر الدین.(633هـ.). اخلاق ناصری.

طوسی، خواجه نظام‌الملک. (1369 ش.). سیاستنامه. تهران: اساطیر.

عالمی، سید محمد.(1389ش.). رابطه دین و اخلاق، موسسه بوستان کتاب.

فروزانفر، بدیع‌الزمان. (1362 ش.). مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی. تهران: امیرکبیر.

قراملكي، فرامرز. احد و همكاران. (1386 ش.). اخلاق حرفه‌ای در تمدن اسلام و ایران. تهران: پژوهشكده مطالعات فرهنگي و اجتماعي.

مصباح یزدی، محمدتقی. دروس فلسفه اخلاق.

مطهری، مرتضی. (1357 ش.). آشنايى با علوم اسلامى، حكمت عملى، نشر صدرا.

مطهری، مرتضی. (1372ش.). فلسفه اخلاق، قم: نشر صدرا.

مطهری، مرتضی. (1377ش.). مجموعه آثار شهید مطهری، قم: نشر صدرا.

مکارم شیرازی، ناصر. (1378 ش.). اخلاق در قرآن، تعریف علم اخلاق، جلد اول، انتشارات امیرالمؤمنین.

نراقی، محمدمهدی. (1368 ق.). جامع السعادات. ج 1، نجف، مطبعه الزهراء.

نیما. (1384 ش.). سبک‌ها و مهارت‌های رفتار ارتباطی. تهران: نیلوفر.

هیوم، رابرت ا. (1374 ش.). ادیان زنده جهان. ترجمه عبدالرحیم گواهی، تهران: نشر فرهنگ اسلامی.