مقایسه اثربخشي آموزش تعامل والد- کودک و آموزش فرزندپروری به شیوه Adler-Dreikurs بر نشانگان بالینی کودکان

صفدر رستمی, حسن توزنده جانی, حمید نجات

چکیده


5

زمینه و هدف: در حیطه روان درمانی کودکان تلاش های گسترده ای به منظور درگیر ساختن والدین در فرایند درمان کودکان مبتلا به نشانگان آسیب شناسی روانی انجام شده است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشي آموزش تعامل والد- کودک و آموزش فرزندپروری به شیوه Adler-Dreikurs بر نشانگان بالینی کودکان انجام شد.

روش و مواد: این مطالعه از نوع نیمه ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه شاهد انجام شد. جامعه آماری مادران مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره منطقه 11 شهر مشهد در نیمه دوم سال 1396 بودند. تعداد 60 نفر همراه فرزندشان به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه شاهد، هر گروه 20 نفر قرار گرفتند. ابتدا پیش آزمون برگزار شد. سپس اعضای گروه تعامل والد- کودک، 15 جلسه آموزش در حوزه تعامل والد-کودک و اعضای گروه فرزندپروری به شیوه Adler-Dreikurs، 10 جلسه آموزش مبتنی بر رویکرد Adler-Dreikurs دریافت کردند. گروه شاهد هیچ آموزشی دریافت نکرد. بعد از اتمام دوره های آموزشی، پس آزمون و دو ماه بعد، آزمون پیگیری از شرکت کنندگان سه گروه گرفته شد. جمع آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه سیاهه رفتاری کودک (CBCL) Achenbach انجام شد. براي تجزیه و تحليل داده های پژوهش ازتحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با بکارگیری نرم افزار SPSS-21 استفاده شد.

یافته ها: میانگین (انحراف معیار) سن مادر و کودک در گروه های تعامل والد- کودک (5/4) 2/32 و (5/1) 9 و در Adler-Dreikurs (7/3) 9/33 و (5/1) 6/9 و در شاهد (2/4) 7/32 و (4/1) 9 سال بود. میانگین (انحراف معیار) نشانگان بالینی در گروه والد-کودک از (6/9) 5/170، در مرحله پیش آزمون به (13) 4/153 در پس آزمون و (9) 9/155 پیگیری کاهش یافت (05/0P<). همچنین در گروه Adler-Dreikurs میانگین (انحراف معیار) نشانگان بالینی از (1/19) 1/173 در مرحله پیش آزمون، به (1/8) 9/134 در پس آزمون و (11) 6/136 در مرحله پیگیری کاهش یافت (05/0P<). اما در گروه شاهد نمرات نشانگان بالینی در مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تفاوتی نداشتند. مقایسه دو گروه مداخله نشان داد میانگین نمرات نشانگان بالینی در گروه مداخه به شیوه Adler-Dreikurs کاهش بیشتری نسبت به گروه تعامل کودک-والد داشته است (05/0P<).

نتیجه گیری: مطالعه نشان داد که آموزش تعامل والد- کودک و آموزش فرزندپروری به شیوه Adler-Dreikurs هر دو باعث کاهش نشانگان بالینی کودکان شدند اما آموزش فرزندپروری به شیوه Adler-Dreikurs اثربخشی بیشتری داشت.


موضوع


تعامل والد- کودک، فرزندپروری، نشانگان بالینی

تمام متن:

PDF

4

مراجع


REFERENCES

Aaron Resch J, Gerardo M, Michael R, Benz Chery G, Rick P, Dalun Z. Giving Parents a Voice: A Qualitative Study of the Challenges Experienced by Parents of Children With Disabilities. Rehabilitation Psychology.2010; 55: 2,139-150.

SeifNaraghi M, Naderi A. Psychology and education of exceptional children. Tehran: Arasbaran publications. 2013. (Full Text in Persian)

Enten RS, Golan M. Parenting styles and eating disorder pathology. Journal of Appetite.2009;52 : 784-787.

Halahan D, Kaufman J. Exceptional students (introduction to special education). Translation: Alizadeh H, Saberi H, Hashemi J; Mohiuddin M. Tehran: Virayesh publications. 2014. (Full Text in Persian)

Finucane A, Mercer. An exploratory mixed method study of the acceptability and effectiveness of MBCT for patient with active depression and anxiety. BMC psychiatry. 2006; 6: 50- 61.

Coleman PK, Karraker KH. Parenting self-efficacy among mothers of school-age children: Conceptualization, measurement, and coorelates. Family Relations, 2008; 49(1): 13-24.

Greenspan S. “The first idea: How symbols, language, and intelligence evolve, from primates through humans”. Reading, MA: Perseus Books. 2012.

Kendall PC. Therapy for youths with anxiety disorders: a second randomized clinical trial. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 2013; 132: 211–231.

Kennedy S C, Kim JS, Tripodi SJ, Brown MS, Gowdy G. Does Parent–Child Interaction Therapy Reduce Future Physical Abuse? A Meta-Analysis. Research on Social Work Practice. 2014; 6: 101-10.

Pandina G L, Bilder RH, Keete RS. Risperidone and cognitive function in children with disruptive behavior disorders. Biological psychiatry. 2007; 62 (3): 226-234.

Dreikurs R. Democratic relations and mutual respect. Translated by Hamid Alizadeh and Habiba al-Sadat Sajjadi. Tehran: Danjeh Publishing. 2010. (Full Text in Persian)

Dink Meyer D, McKay G. Effective parents, responsible child. Translation by Majid Raees Dana, Tehran: Growth Publishing. 2013.

DehghanManshadi S M, Gholamrezay S, Ghaznanfari F. The Effectiveness of Positive Parenting Skills Training on Parental Self-Efficacy and Children's Behavioral Problems in Female-Headed Households in City of Yazd. Socialworkmag. 2016; 5 (2) :20-27(Full Text in Persian)

Barnhart S, Maguire-Jack K. Single mothers in their communities: The mediating role of parenting stress and depression between social cohesion, social control and child maltreatment. Children and youth services review. 2016 ; 70:37-45.

Dellavr A. Research Method in Psychology and educational Sciences. Virayesh Publication: Tehran;2016.(Full Text in Persian).

Minaee A. Adaptation and standardization of Child Behavior Checklist, Youth Self-report, and Teacher’s Report Forms. JOEC. 2006; 6 (1) :529-558(Full Text in Persian).

Yazdkhasti F, Oreyzi H. Standardization of Child, Parent and Teacher’s Forms of Child Behavior Checklist in the City of Isfahan. IJPCP. 2011; 17 (1) :60-70Full Text in Persian).

Salari-Moghaddam S, Ranjbar AR, Fathi-Ashtiani A. Validity and Reliability measurement of the Persian version of anxiety Control Questionnaire. Journal of Clinical Psychology. 2018;9: No. 4 (36). (Full Text in Persian)

Mostafavi SS, Shaeeri, MR, AsghariMoghaddam MA, MahmoodiGharaee J. The Effect ofEducation of Child-Parent Relationship Play Therapy (CPRT) in accordance with the Landreth Pattern for Mothers on Reducing Behavioral Disorders in Children. Clinical Psychology and Personality (Daneshvar Behavior). 2012;19 (7): 33- 42. (Full Text in Persian)

Abbaasi M, Neshat-Dust HT. Aghamohammadian-Sharbaaf HR. Effectiveness of Parent-Child Interaction Therapy on Reduction of Symptoms in Separation Anxiety Disorder. Journal of Clinical Psychology. 2010; 2 (6):47-57. (Full Text in Persian)

Cooley M, Veldorale-Griffina A, Petren RE, Mullis AK. Parent–Child Interaction Therapy: A Meta-Analysis of Child Behavior Outcomes and Parent Stress. Journal of Family Social Work, 2014; 17:191–208.

Alizadeh H, NasiriFard N , Karami A. The effect of encourage education based on Adler-Druckourse's approach on self-esteem and self-efficasy among adolescent girls. Journal of Psychological Studies of Women.2010; 12 (4): 38-49. (Full Text in Persian)

Matos M, Bauermeister J J, Bernal G. Parent-child interaction therapy for Puerto Rican preschool children with ADHD and behavior problems: A pilot efficacy study. Family Process. 2009; 48:232–252.

Leung C, Tsang S, Sin TCS, Choi S. The Efficacy of Parent–Child Interaction Therapy With Chinese Families: Randomized Controlled Trial. Research on Social Work Practice.2014; 25(1) :117-128.

Luby JL. Treatment of Anxiety and Depression in the Preschool Period. Journal of the American Academyof Child& Adolescent Psychiatry. 2013; 52 (4): 346-358.

Dreikurs R. New ways of dealing with children. Translation by Mahmoud Tootoonchian. Tehran: SamenAlaemah publication. 2013. (Full Text in Persian)

Prochaska J. Norcross J. Systems of Psychotherapy: A Transtheoretical Analysis. 7th Edition. Translation: YahyaSeyyedMohammadi. Psych Publications .2015. (Full Text in Persian)

Mohajeri A, Pour Etemad H, Shokri O, Khoshabi K. Effect of parent-child interaction therapy on parenting self-efficacy in mothers of children with high function autism. Applied Psychology .2013; 7 (1) (25): 21 - 38.(Full Text in Persian)

Smaeilinasab M, Alizadeh H, Ahadi H, Delawar A, Eskandari H. A Comparative Study on Effectiveness of Tow Adlerian-Dreikursian and Barkley‘s Parent Training Methods on the Improvement of Family Environment in Families of Children with Conduct Disorder. Clinical Psychology Studies.2012; 1(4): 42-70(Full Text in Persian)

HashemiMalekshah S, Alizadeh H, Pezeshk S, Soheili F. The Effectiveness of Adlerian Parent Training on Executive Functions in Children with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder. Advances in Cognitive Science. 2017; 18 (4) :88-99(Full Text in Persian)




DOI: https://doi.org/10.22037/ch.v6i4.25341

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


##submission.copyrightStatement##

© تمامی حقوق این سایت متعلق به مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی شهید بهشتی می باشد.

 

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License