نقش انسانیت‌زدایی در بروز همسرآزاری از دیدگاه زنان قربانی خشونت‌ خانگی: یک پژوهش کیفی

هما شهبازی--- کارشناسی ارشد روانشناسی خانواد هدرمانی، پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران,
منصوره السادات صادقی--- استادیار پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران,
لیلی پناغی--- دانشیار پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

چکیده


71

زمینه و هدف: انسانیتزدایی، انکار انسان بودن یک فرد است و یکی از ارکان اساسی بروز خشونتهای بین
فردی و بین گروهی در مطالعات پیشین شناخته شدهاست. نقش انسانیتزدایی در خشونت علیه زنان در مطالعات
پیشین محدود به خشونت جنسی و خارج از بافت روابط صمیمی بود. بنابراین هدف مطالعه حاضر تعیین نقش
انسانیتزدایی در بروز همسرآزاری است.
روش و مواد: مطالعه حاضر به روش کیفی از نوع نظریه زمینهای انجام شد و مشارکتکنندگان در دو مرحله
انتخاب شدند. در مرحله اول 120 زن به صورت در دسترس در مناطق مختلف شهر تهران در پارکها، مساجد
و غیره انتخاب شدند. از این افراد خواسته شد تا مقیاس تاکتیکهای حل تعارض ) CTS2 ( را تکمیل نمایند.
60 زن از این 120 زن که نمره هر یک از خشونتهای تجربه شده توسط آنها در مقیاس تاکتیکهای حل
تعارض) CTS2 ( بالاتر از صدک بیست و پنجم به دست آمد به صورت هدفمند انتخاب شدند. در مرحله دوم بین
60 نفر انتخاب شده، با استفاده از نمونهگیری نظری مصاحبه عمیق صورت گرفت. اطلاعات در این مطالعه با
مصاحبه با 10 مشارکتکننده به اشباع نظری رسید. دادهها در این مطالعه با روش Strauss و Corbin تحلیل شد.
یافته ها: بر اساس تحلیل دادهها مشخص شد که انسانیتزدایی در مطالعه حاضر در قالب دو مقوله شیانگاری
شامل زیرمقولههای بیارزشی، بیاختیاری در عمل، توانایی درک پایین و بیاحساسی و حیوانانگاری شامل
زیرمقولههای توانایی درک پایین، تکانشگری و بیمنطقی مشاهده میشود. همچنین در این مطالعه مشخص شد
که در قالب پدیده مرکزی، زنان قربانی همسرآزاری انسانیتزدایی را عاملی برای بروز همسرآزاری میدانند.
نتیجهگیری: بر اساس یافتههای مطالعه حاضر زنان قربانی همسرآزاری، انسانیتزدایی در دو شکل شیانگارانه
و حیوانانگارانه در بروز همسرآزاری نقش دارد. بر این اساس میتوان از روشهای تعدیل کننده انسانیتزدایی
برای کاهش میزان بروز همسرآزاری استفاده کرد.


موضوع


همسرآزاری؛ خشونت علیه زنان؛ انسانیت زدایی

تمام متن:

PDF

219

مراجع


Haslam N. Dehumanization: An integrative review. Personality and social psychology review. 2006;10(3):252-64.

Haslam N, Loughnan S. Dehumanization and infrahumanization. Annual Review of Psychology. 2014;65:399-423.

Kelman HG. Violence without moral restraint: Reflections on the dehumanization of victims and victimizers. Journal of social issues. 1973;29(4):25-61.

Staub E. The roots of evil: The origins of genocide and other group violence: Cambridge University Press; 1989.

Bandura A, Barbaranelli C, Caprara GV, Pastorelli C. Mechanisms of moral disengagement in the exercise of moral agency. Journal of personality and social psychology. 1996;71(2):364.

TAKAHASHI M. Intimate Partner Violence and the Social Justice-making sense of “intersectionality” in East Asia. 2008.

Brennan W. Female objects of semantic dehumanization and violence. 2005.

Rudman LA, Mescher K. Of animals and objects men’s implicit dehumanization of women and likelihood of sexual aggression. Personality and Social Psychology Bulletin. 2012;38(6):734-46.

Bezouska S. Implicit Objectification and Sexual Aggression Myths in Japanese Culture. 2014.

Jewkes R, Levin J, Penn-Kekana L. Risk factors for domestic violence: findings from a South African cross-sectional study. Social science & medicine. 2002;55(9):1603-17.

Garcia-Moreno C, Jansen HA, Ellsberg M, Heise L, Watts CH. Prevalence of intimate partner violence: findings from the WHO multi-country study on women's health and domestic violence. The Lancet. 2006;368(9543):1260-9.

Samgis B. Why they hurt their spouse? Khordad Magazine. 1988;1(21).

Salehi Omran E, Salehi S. The Study of violence against women in family (Case study: Mazandaran province. Journal of education and physiology Sistan and Balochestan university. 2005;2:77-98.[Persian]

Creswell JW, Inquiry Q. Research design. Qualitative and Quantitative Approach Thousand Oaks: SagePublications. 1998.

Strauss AL, Corbin JM. Basics of Qualitative Research: Grounded Theory Procedures and Techniques. Tehran: Institute for Humanities and Cultural Studies; 2006.

Panaghi L, Dehghani M, Abbasi M, Mohammadi S. Investigating

Reliability, Validity and Factor Structure of the Revised Conflict Tactics

Scale. Journal of Family Research. 2011;7(1):103-17.[Persian]

Daymon C, Holloway I. Qualitative research methods in public relations and marketing communications: Routledge; 2010.

Maxwell JA. Qualitative research design (Vol. 41). Thousand Oaks, CA: Sage Publications; 1996.

Kvale S. InterViews. An introduction to qualitative research writing. Thousand Oaks, CA: Sage Publications; 1996.

Morse JM. Critical issues in qualitative research methods: Sage; 1994.

Puvia E, Vaes J. Being a body: Women’s appearance related self-views and their dehumanization of sexually objectified female targets. Sex Roles. 2013;68(7-8):484-95.

Gervais SJ, Vescio TK, Förster J, Maass A, Suitner C. Seeing women as objects: The sexual body part recognition bias. European Journal of Social Psychology. 2012;42(6):743-53.

Gervais SJ, Vescio TK, Allen J. When are people interchangeable sexual objects? The effect of gender and body type on sexual fungibility. British Journal of Social Psychology. 2012;51(4):499-513.

Morris KL. Differentiating between objectification and animalization: Associations between women, objects, and animals. 2013.

Bandura A. Moral disengagement in the perpetration of inhumanities. Personality and social psychology review. 1999;3(3):193-209.

Opotow S. Moral exclusion and injustice: An introduction. Journal of social issues. 1990;46(1):1-20.

Harris LT, Fiske ST. Dehumanizing the lowest of the low neuroimaging responses to extreme out-groups. Psychological science. 2006;17(10):847-53.




DOI: http://dx.doi.org/10.22037/ch.v4i3.16434

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


© تمامی حقوق این سایت متعلق به مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی شهید بهشتی می باشد.